ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ

Ἡμερίδα με θέμα «Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴ αἵρεση» ἀπό τήν Μητρόπολη Πειραιῶς

2012-01-26T18:15:00.002+02:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Ἀκτή Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (ἐσωτ. 19) Fax +310 210 4528332

Πειραιεύς 26 Ἰανουαρίου 2012

Δ Ε Λ Τ Ι Ο Τ Υ Π Ο Υ

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς διοργανώνει τήν Τετάρτη 15^η Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. καί ὥρα 4.00 μ.μ. στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας, Ν. Φάληρο Πειραιῶς (αἴθουσα «Μελίνα Μερκούρη») μέ ἐλεύθερη εἴσοδο Ἡμερίδα θεολογικοῦ προβληματισμοῦ, κατά τό ἐπισυναπτόμενο Πρόγραμμα, μέ τό ἐξόχως ἐνδιαφέρον θέμα:

«Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴ αἵρεση»

Α΄ Συνεδρία

Προεδρεύων: Δημήτριος Τσελεγγίδης, Καθ. Πανεπ. Θεσσαλονίκης

Τοποθέτηση Προεδρεύοντος Συνεδρίας

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Ὁμ. Καθηγητής Πανεπ. Ἀθηνῶν

ΘΕΜΑ: «Ἀπὸ τὴν Πατερικότητα στὴν “μεταπατερικότητα”. Ἡ αὐτοαναίρεση τῆς Ὀρθοδόξου ἡγεσίας»

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμ. Καθηγητής Πανεπ. Θεσσαλονίκης

ΘΕΜΑ: «Ἡ σημασία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ πατρομαχικὴ ἄρνησή της»

Ἰωάννης Μαρκᾶς, Ἐρευνητὴς

ΘΕΜΑ: «Μεταπατερικῶν ἔργα καὶ ἡμέραι»

Β΄ Συνεδρία

Προεδρεύων: Λάμπρος Σιάσος, Καθηγητὴς Πανεπ. Θεσσαλονίκης

Τοποθέτηση Προεδρεύοντος Συνεδρίας

Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ.κ. Ἱερόθεος

ΘΕΜΑ: «Ἡ μεταπατερικὴ θεολογία ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς προοπτικῆς»

Ἰωάννης Κουρεμπελές, Ἀναπλ. Καθηγητὴς Πανεπ. Θεσσαλονίκης

ΘΕΜΑ: «Ὀρθοδοξία ἀνορθόδοξη; Στιγμὲς στὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ θεολογικὴ ἔκφραση καὶ στίγματα μετα-θεολογικῶν στιγμῶν»

Συζήτηση - Πορίσματα-Ψήφισμα. Λήξη ἡμερίδος

Ἡ παρουσία σας θά συντελέσῃ στήν ἐνδυνάμωση τῆς πίστεως καί τῆς ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Πρόκλησις: Κατά την εορτήν των μεγάλων αντιπαπικών Αγίων, οικουμενιστική συμπροσευχή εις την Θεσσαλονίκην

2012-01-20T10:13:00.002+02:00

Εις μίαν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ καθηγηταὶ τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν Πανεπιστημίου ὤφειλον νὰ ἀγωνίζωνται διὰ τὴν τόνωσιν τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος καὶ νὰ διδάσκουν εἰς τοὺς φοιτητὰς ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι παράλληλος μὲ ἐκείνη τῶν παραμονῶν τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Φλωρεντίας διὰ τὴν ψευδοένωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν κάμνουν ὅ,τι ἠμποροῦν (ὡρισμένοι), διὰ νὰ προπαγανδίσουν τὸν Οἰκουμενισμόν...

Εἰς τὸ πλαίσιον αὐτὸ καθηγηταὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης θὰ πρωταγωνιστήσουν εἰς τὰς οἰκουμενιστικὰς ἐκδηλώσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ πραγματοποιηθοῦν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. Αἱ ἐκδηλώσεις προβλέπουν ≪οἰκουμενικὴ βραδιὰ συμπροσευχῆς τὸ Σάββατο 21η Iανουαρίου, τὴν 7η Ἀπογευματινὴ στὸν Καθολικὸ καθεδρικὸ Ναὸ Θεσσαλονίκης, τῆς Ἀσπίλου Συλλήψεως τῆς Θεοτόκου, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Φράγκων 19.Στὴ βραδιὰ τῆς συμπροσευχῆς θὰ συμμετάσχουν καθολικοὶ (παπικοί), ὀρθόδοξοι, ἀποστολικοὶ Ἀρμένιοι, ἀγγλικανοί, ἐνῶ κεντρικὸς ὁμιλητὴς θὰ εἶναι ὁ ἐπίκουρος καθηγητὴς Καινῆς Διαθήκης, στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.) κ. Χαράλαμπος Ατμαζτίδης. Πρόκειται γιὰ μιὰ ἐκδήλωση, ποὺ ἐντάσσεται στὸ πλαίσιο τῆς ἑβδομάδας παγκόσμιας προσευχῆς γιὰ τὴ χριστιανικὴ ἑνότητα, ποὺ διοργανώνεται ἀπὸ 18 ἕως 25 Ἰανουαρίου≫. (Ἐφημερὶς Ἀγγελιοφόρος τῆς 11ης Ἰανουαρίου 2012)

Ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκηνἀρχίζουν κατὰ συνέπειαν αἱ οἰκουμενιστικαὶ συμπροσευχαὶ τοῦ 2012 καὶ ἔχουν τὴν ἐνεργὸν ὑποστήριξιν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Νὰ συμπεράνωμεν ὅτι οἱ φοιτηταί του, ὅταν ἐβράβευον μὲ εἰδικὸν μετάλλιον τὸν Πάπαν, ἐγνώριζον πολὺ περισσότερα ἀπὸ τὴν διοίκησίν του, ἡ ὁποία διέψευδε μὲ κατηγορηματικὸν τρόπον; Ἡ συμμετοχὴ εἰς τὰς συμπροσευχὰς ἀποτελεῖ ἐνέργειαν πολὺ χειροτέραν ἀπὸ τὸ βραβεῖον εἰς τὸν Πάπαν. Διότι αὐτὸ τὸ δίδεις μίαν φορὰν καὶ τὸν ἐπιβραβεύεις διὰ τὴν ἕως σήμερον αἵρεσίν του, τὰς κακοδοξίας του καὶ τὴν διαστρέβλωσιν τοῦ Εὐαγγελικοῦ, Ἀποστολικοῦ καὶ Πατερικοῦ Λόγου. Μὲ τὰς συμπροσευχὰς συμμετέχεις εἰς τὴν αἵρεσιν, εἰς τὰς κακοδοξίας καὶ τὴν διαστρέβλωσιν τοῦ Εὐαγγελίου ἐπιχειρῶν δι᾽ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νὰ διασώσης τὸ ναυάγιον τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων διὰ τοῦ Λαϊκοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐκεῖ ποὺ ἀπέτυχον οἱ Παπικοὶ καὶ Οἰκουμενισταὶ Ἀρχιερεῖς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐπιχειρεῖται νὰ διατηρηθοῦν οἱ διάλογοι ἐν ζωῇ μὲ ἄλλους τρόπους. Ἡ Οἰκουμενιστικὴ συμπροσευχὴ Ὀρθοδόξων μετὰ αἱρετικῶν Χριστιανῶν ἀποτελεῖ διπλὴ πρόκλησιν διὰ τὸν πιστὸν λαόν. Διότι:

1ον) αὕτη συγκαλεῖται καὶ τελεῖται εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, ἡ ὁποία εἶναι ἡ καρδία τῆς βορείου Ἑλλάδος καὶ εἰς αὐτὴν τὸ ἀντιοικουμενιστικὸν καὶ ἀντιπαπικὸν φρόνημα εἶναι ὑψηλότατον, ὡς καταδεικνύουν ἐκδηλώσεις τόσον εἰς τὴν Θεσσαλίαν ὅσον καὶ εἰς τὴν Θεσσαλονίκην καὶ ὁλόκληρον τὴν Βόρειον Ἑλλάδα.

2ον) Ἡ συμπροσευχὴ συγκαλεῖται καὶ τελεῖται εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, ἐνῶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἤρχισε νὰ ἑορτάζη τοὺς μεγάλους ἀντιαιρετικοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς εἶναι ὁ Μέγας Ἀθανάσιος (18η Ἰανουαρίου), ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, Ἐπίσκοπος Ἐφέσου, (19η Ἰανουαρίου) ποὺ ἔπαιξε σημαντικὸν ρόλον εἰς τὴν Σύνοδον τῆς Φλωρεντίας, τασσόμενος ἐναντίον τῆς ψευδοενώσεως μετὰ τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν, ὁ Μέγας Φώτιος (6η Φεβρουαρίου) κ.λπ.

Πότε οἱ καθηγηταὶ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου ὠργάνωσαν ἐκδηλώσεις εἰς τὸ ἀμφιθέατρον τοῦ Πανεπιστημίου ἢ ἐζήτησαν τὴν ὀργάνωσιν ἐκδηλώσεων ἐκτὸς Πανεπιστημίου, διὰ νὰ προβληθῆ τὸ ἔργον τῶν ἀντιαιρετικῶν καὶ ἀντιπαπικῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας;

Βεβαίως δὲν ἀναμένομεν τὴν Διοικοῦσαν Ἐκκλησίαν νὰ καταδικάση τὴν οἰκουμενιστικὴν συμπροσευχὴν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. Διότι:

α) Πολὺ μεγάλο τμῆμα Αὐτῆς συμπορεύεται μετὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἀναγνωρίζει τὰς αἱρετικὰς χριστιανικὰς≪Ἐκκλησίας≫ ὡς κανονικὰς ἐκκλησίας. β) Ἐκπρόσωπός της συμμετέχει εἰς τὰς πρωτοβουλίας τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν ἐν Ἑλλάδι ἐκπροσώπων του διὰ τὴν στερέωσιν τοῦ ≪Λαϊκοῦ Οἰκουμενισμοῦ≫ μὲ σκοπὸν νὰ διατηρηθοῦν ≪ζωντανοὶ≫ οἱ Θεολογικοὶ Διάλογοι. γ) Ἀπεδέχθη τὴν νόθευσιν τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος καὶ τὸ κατέστησε –σχεδόν– ἰσόκυρον μὲ τὸ ἀντίστοιχον τοῦ Παπισμοῦ. δ) Συμμετέχει διὰ ἐξουσιοδοτημένων κληρικῶν ἢ Ἀρχιερέων εἰς συμπροσευχάς, τὰς ὁποίας ὀργανώνει τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, τὸ ὁποῖον: Πρῶτον ἐδίδαξε τὰς συμπροσευχὰς μὲ τὸν ≪Ἁγιώτατον Ἀδελφόν Πάπαν…≫. Εἰς δυσκόλους ἐποχὰς διὰ τὸ γένος τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, οἱ καθηγηταὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου ἀντὶ νὰ ἐνισχύουν τὸ Ὀρθόδοξον φρόνημα καὶ νὰ καλοῦν τὸν λαὸν εἰς τὴν τήρησιν τοῦ Εὐαγγελικοῦ καὶ Πατερικοῦ Λόγου διὰ τὴν ἐπικράτησιν τῆς Δικαιοσύνης καὶ τοῦ Φωτός σπεύδουν εἰς συμπροσευχὰς μετὰ τῶν αἱρετικῶν. Λησμονοῦν ὅτι οἱ Παπικοὶ δὲν ἐβοήθησαν τὸ Βυζάντιον παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι αἱ πολιτικαὶ καὶ ὀρθόδοξοι ἑνωτικαὶ δυνάμεις τῆς ἐποχῆς ≪προσκυνοῦσαν≫ τὸν Πάπαν. Παραγνωρίζουν ὅτι αἱ προωθημέναι Δυνάμεις τοῦ Προτεσταντισμοῦ εἰς τὴν Εὐρώπην ἐγονάτισαν, ἐταπείνωσαν καὶ συμπεριεφέρθησαν ἐξευτελιστικῶς εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἑλλάδα. Ἐν μέσῳ κινδύνων (καταλύσεως τῆς Αὐτοκρατορίας) τότε προσέτρεχον εἰς τὸν Πάπαν διὰ βοήθειαν, ἐνῶ αὐτὸς εἶχε διαλύσει τὴν Βυζαντινὴν Αὐτοκρατορίαν μὲ τὴν φραγκοκρατίαν. Τὰ ἔδιδον ὅλα. Ἀκόμη καὶ τὴν ψευδοένωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν. Τὸ ἀποτέλεσμα γνωστόν: Ἡ ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τῶν Τούρκων.

Σήμερον ἡ Ἑλλάς ἔχει χρεωκοπήσει. Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία σπεύδει εἰς τὰ Εὐρωπαϊκὰ κέντρα καὶ εἰς τὴν Γερμανίαν (προτεστάνται τοῦ Λουθήρου). Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ἔχει συστρατευθῆ μὲ τὴν πολιτικὴν ἡγεσίαν καὶ ἔχει ἀναλάβει τὸν Κοινωνικὸν ρόλον τοῦ κράτους, ὀργανώνουσα συσσίτια καὶ φροντίζουσα τοὺς ἀστέγους. Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία ξεπουλᾶ τὸ Ἔθνος μὲ τὴν πρώτην εὐκαιρίαν, πολεμοῦσα ταυτοχρόνως δι᾽ ἐκπροσώπων της (ἐκκλησιομάχων ὑπουργῶν) τὴν Ἐκκλησίαν. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ἀντὶ νὰ σηκώση λάβαρα διὰ τὴν ἠθικήν, χριστιανικήν, θεσμικήν, νομικήν, οἰκονομικὴν ἀνόρθωσιν τῆς Ἑλλάδος συμπλέει μὲ τοὺς ≪σάπιους≫ καὶ προσκυνημένους πολιτικούς. Τὸ ἀποτέλεσμα τὸ βιώνομεν ὅλοι: Ἡ Ἐκκλησία καθυβρίζεται, ἀποδυναμώνεται καὶ περιθωριοποιεῖται ἀπὸ τοὺς φαύλους καὶ≪σάπιους≫ πολιτικούς, ἐνῶ ἡ Ἑλλάς καὶ οἱ Ἕλληνες χλευάζονται, ταπεινώνονται καὶ ἐξευτελίζονται ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ καὶ ἄλλα≪ἀφεντικὰ≫ τῶν πολιτικῶν. Αἱ ἐποχαὶ ἀπὸ τὴν πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως περίοδον μὲ τὴν σημερινὴν εὑρίσκονται εἰς μεγάλην ἀπόστασιν μεταξύ των. Αἱ συμπεριφοραί, ὅμως, τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, τῆς πνευματικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας εἶναι δυστυχῶς, ἴδιαι.

Γ. ΖΕΡΒΟΣ - Ορθόδοξος Τύπος, 20/01/2012

Ὑστερόγραφον:

Εἰς τοὺς καθηγητὰς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ἀφιερώνομεν τὸ ἀνωτέρω ἄρθρον, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τοὺς ἀντιπαπικοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας: α) Τὸν Ἅγιον Μᾶρκον τὸν Εὐγενικόν, β) Τὸν Ἅγιον Γρηγόριον τὸν Παλαμᾶν καὶ γ)

Τὸν Μέγαν Φώτιον. Τοὺς καλοῦμεν δὲ νὰ μὴ συμμετάσχουν εἰς τὴν οἰκουμενιστικὴν προσευχήν, τιμῶντες μὲ τὴν μὴ συμμετοχήν των τοὺς προαναφερθέντας Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας

Μητροπολίτης Πειραιώς προς τα κόμματα της Αριστεράς

2012-01-19T13:23:00.000+02:00

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Ἰανουαρίου 2012

Δημοσιεύεται κατωτέρω ἡ πρός τήν Ἐξοχωτάτη κ. Ἀλέκα Παπαρήγα, Γ.Γ. τοῦ Κομουνιστικοῦ Κόμματος Ἑλλάδος ἐπιστολή τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιῶς κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ καί ἐνημερώνομε ὅτι ἀναλόγου περιεχομένου ἐπιστολαί ἐστάλησαν πρός τούς Ἀρχηγούς τῶν Κοινοβουλευτικῶν σχηματισμῶν κ.κ. Ἀλέξιον Τσίπραν καί Φώτιον Κουβέλην.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

᾿Ακτὴ Θεμιστοκλέους 190

185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ

Τηλ. 210 4514833

Fax 210 4518476

᾿Αριθμ. Πρωτ. 58 ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 12ῃ Ἰανουαρίου 2012

Πρός τήν

Ἐξοχωτάτη Κυρία

Ἀλέκα Παπαρήγα

Γεν. Γραμματέα

Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Ἑλλάδος

Λ. Ἠρακλείου 145

142 31 Ν. ΙΩΝΙΑ

᾿Εξοχωτάτη κ. Παπαρήγα,

Ὡς Ποιμενάρχης τοῦ ἐπινείου τῆς Πρωτευούσης τῆς Χώρας ἡμῶν καί πνευματικός διάκονος τῆς ἐν Πειραιεῖ Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, μετ’ αἰσθημάτων συνοχῆς καρδίας καί πολλῆς θλίψεως διά τήν ὄχλησι τῆς Ὑμετέρας πολυευθύνου Ἐξοχότητος ἐν καιροῖς δυσχειμέροις κατά τούς ὁποίους ἀγωνίζεσθε γιά τήν διάσωσι τῆς φιλτάτης Πατρίδος ἐκ τῶν ἁρπακτικῶν διαθέσεων τῶν δανειστῶν καί πιστωτῶν Αὐτῆς πού πραγματούμεναι ἀναποδράστως θά ὁδηγήσουν εἰς τήν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καί ἀνεξαρτησίας, καθηκόντως προάγομαι ὅπως παρακαλέσω Ὑμᾶς νά ἐμποδίσητε τήν στοχευμένην ἐπίθεσιν τοῦ καταρρέοντος κόμματος τῆς τέως συμπολιτεύσεως, τό ὁποῖο διά τῶν Ἐξοχωτάτων Ὑπουργῶν του κ.κ. Εὐαγγέλου Βενιζέλου καί Μιλτιάδου Παπαϊωάννου ἐπιχειρεῖ τήν ψήφισι ὑπό τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων νομοσχεδίων σαφῶς ἀντικειμένων εἰς τήν Συνταγματική νομιμότητα καί τά δημοκρατικά αἰσθήματα. Σημειωτέον ὅτι διά τάς συγκεκριμένας νομοθετικάς ρυθμίσεις οὐδεμία πολιτική ἐξουσιοδότησι κέκτηνται καί ὡς ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος δύναται νά κριθῇ στοχοποιοῦνται διά τῆς πρωτοβουλίας τῶν κινήσεών των αἱ Συνταγματικῶς κατοχυρωμέναι ἀρχαί τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας, τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως καί ἐκφράσεως, τῆς δημοσίας τάξεως καί τῶν χρηστῶν ἠθῶν.

Τά πρός ψήφισι νομοσχέδια πού κατετέθησαν εἰς τήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων ἁρμοδιότητος τοῦ αὐτοπροσδιοριζομένου ὡς «προοδευτικοῦ» Ἐξοχωτάτου κ. Ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης, Διαφανείας καί ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων Μιλτ. Παπαϊωάννου «Καταπολέμηση ἐκδηλώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας» καί «Κώδικας ναρκωτικῶν» εἰσάγουν εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξι ἀρχάς πού κονιορτοποιοῦν τήν Συνταγματική νομιμότητα καί ἀπομειώνουν πλήρως τήν ἰδιοπροσωπεία τοῦ Ἔθνους. Παρέλκει βεβαίως εἰς τήν Ὑμετέραν ἔμφρονα κρίσι νά ἀναφέρω ὅτι ὁ δῆθεν προοδευτισμός τοῦ κ. Ὑπουργοῦ προεβλέφθη ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν θεσμοθέτησι «καί ἑτέρου σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» ἐκτός τοῦ ὑπό τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας καί τοῦ αἰωνίου Δημιουργοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου τεθεσπεισμένου, πού προβλέπεται ὡς ἔννοια εἰς τά ἄρθρα 2 καί 3 τοῦ πρός ψήφισι νομοσχεδίου γιά τήν «καταπολέμηση ἐκδηλώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας», ὡς καί διά τήν ὑπ’ αὐτοῦ ἀπόπειρα εἰσαγωγῆς τῆς ἀμέσου λύσεως τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου, τόσον ὑπό τοῦ φρενοβλαβοῦς ἡγεμόνος τῆς Ρώμης Νέρωνος ὅστις συνῆψε «γάμο» μέ δύο ἕλληνας ἀπελευθέρους τόν εὔσωμο καί ἀνδρώδη Πυθαγόρα καί τόν λεπτόσωμο καί γυναικώδη Σπόρο, τόν ὁποῖον κατέστησε ἐκτομία καί μετωνόμασε εἰς Σαββίνα, ὅπως ἐξιστορεῖ εἰς τήν περιώνυμο Ρωμαϊκή του ἱστορία ὁ Ἕλλην ἱστορικός Κάσσιος Δίων, (163 μ.Χ.) τῆς ὁποίας τήν ἀλήθεια ἐπιμαρτυροῦν οἱ σύγχρονοι ἱστορικοί τοῦ γεγονότος Τάκιτος καί Σουητώνιος, ὅσον καί ἀπό τόν ψευδοπροφήτη τοῦ Ἰσλάμ ἄραβα ἔμπορο Μωάμεθ, ὁ ὁποῖος τόν 7^ον αἰ. εἰς τό Κοράνιόν του ἀνιδρύει τήν διάλυσι ὑπό τοῦ ἀνδρός τοῦ γάμου δι’ ἁπλῆς τρισσῆς σχετικῆς δηλώσεως.

Μέ τήν αἰτιολογική ἔκθεσι τοῦ σχεδίου Νόμου «Καταπολέμηση ἐκδη- λώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας» πού ὡς ἰδεολογήματα ἀντίκεινται εἰς τόν ψυχισμό καί τήν καρδία τῶν Ἑλλήνων, ἐν παραγρ. 4 ἀντισυν-ταγματικά καί ἀνεπέρειστα ὁρίζεται ὅτι δῆθεν ἡ Ἑλληνική κοινωνία μεταβάλλεται εἰς «πολυπολιτισμική» κοινωνία, αὐθαίρετος ἔννοια πού θεσμοθετουμένη ὅμως ἐκμηδενίζει τήν Συνταγματική ἔννοια τοῦ Ἔθνους ὑπέρ τοῦ ὁποίου ὑφίσταται καί λειτουργεῖ τό Σύνταγμα. Μέ ἕναν προκλητικόν «παλαιοημερολογητισμόν» ἐπιχειρεῖται νά εἰσαχθῇ ἡ παρωχημένη ἔννοια τῆς πολυπολιτισμικότητος εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξι, τήν στιγμή κατά τήν ὁποία τά ἐφαρμοσθέντα μοντέλα πολυπολιτισμικότητος εἰς ἄλλες χῶρες καταρρέουν ἀνεπανορθώτως, ὡς οἱ ἡγέται των διακηρρύσουν καί ἐπενέρχονται οἱ ἔννοιες τῆς ἐθνικότητος καί τῆς ἰδιοπροσωπείας ἑκάστου λαοῦ.

Κατά προκλητική καταστρατήγησι τοῦ Συντάγματος, ἡ ἔννοια τῆς θρησκείας πού προβλέπεται εἰς τά ἄρθρα 2 καί 3 τοῦ ὑπό ψήφισι σχεδίου νόμου ἀποδεσμεύεται ἀπό τίς προβλέψεις τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος διότι ἡ ἑλληνική ἔννομος τάξις δέν περιβάλλει μέ συνταγματικήν ἀναγνώρισι καί προστασία οἱανδήτινα θρησκευτική παραδοχήν ἀλλά μόνον ἐκείνην ἡ ὁποία ἀποτελεῖ γνωστή θρησκεία μή ἔχουσα κρύφια δόγματα καί τῆς ὁποίας ἡ λατρεία δέν ἀντίκειται εἰς τήν δημόσια τάξη καί τά χρηστά ἤθη. Ἑπομένως μέ τό ὑπό ψήφισι νομοσχέδιο προστατεύονται οἱ σέκτες, οἱ παραθρησκεῖες, ὁ σατανισμός, πού διαφημίζεται διά τοῦ διαδικτύου μέ ἐπικλήσεις δαιμόνων καί ἀνθρωποθυσίες, ἡ Σαϊεντολογία, ἡ ὁποία ἐπανέρχεται μέ θρησκευτικό προσωπεῖο κατόπιν τῆς ὑπό τῆς ἑλληνικῆς ἐννόμου τάξεως καταργήσεως αὐτῆς ὑπό τήν σωματειακήν της ἔκφανσι (Ἑλληνική πολιτεία κατά ΚΕΦΕ) καί κάθε εἶδος γκουρουϊσμοῦ καί ψυχοναρκωτικῶν. Εἰσάγεται ὡσαύτως κατά παράβασι τῆς χριστιανικῆς ἀνθρωπολογίας καί τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας ἡ ἔννοια τοῦ «ἑτέρου σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» καί ἀναγνωρίζεται ἡ παράνοια καί τό ἔγκλημα περί τό γενετήσιο ἔνστικτο ὡς θεσμός τῆς ἐννόμου τάξεως. Εἶναι ἀσφαλῶς συμπαθέστατα τά θύματα αὐτῆς τῆς τραγικότητος ὡς πρόσωπα καί ἔχουν ὁπωσδήποτε ἀνάγκη τῆς ἀγάπης καί τῆς στοργῆς ἀλλά εἶναι ἀποτρόπαιο βδέλυγμα ἡ πρακτική τῆς ζωῆς των καί τυγχάνει ἀδιανόητο νά ἀναγνωρισθῇ ὡς θεσμός δικαίου. Ἀναδιφών τήν ὑπό τοῦ Ἐξοχωτάτου κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας προσφάτως δημοσιευθεῖσα Ὑπουργική Ἀπόφαση Ἀριθμ. Φ. 11321οικ.26012/1718 (ΦΕΚ τ. Β΄ 2611/8.11.2011) αἰσθάνομαι τρομακτική ἀπογοήτευσι διά τό πολιτικό προσωπικό τῆς χώρας ἡμῶν, πού φθάνει εἰς τοιαύτη ἔκπτωσι νά περιβάλῃ μέ νομοθετικό κῦρος εἰς τήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως κακουργηματικές ἐκδηλώσεις περί τό γενετήσιο ἔνστικτο, ἐφευρέσεις δαιμόνων φρικώδεις καί εἰδεχθεῖς πού ὡστόσο «ἀναγνωρίζονται» ἀπό τούς δῆθεν «προδευτικούς» ὡς δῆθεν «σεξουαλικός προσανατολισμός» τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Φαίνεται ὅτι τό τρομακτικό παράδειγμα τῆς Ὁλλανδίας τῆς ὁποίας ἡ ἔννομος τάξις ἀνεγνώρισε «κόμμα παιδοφίλων» μεταδίδεται ὡς λοιμική νόσος καί παρ’ ἡμῖν.

Εἰς τό ὑπό ψήφισι νομοσχέδιο καί εἰς τό ἄρθρο 4 καθιερώνεται ἡ παγκόσμια φασιστική πρωτοτυπία εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξη περί συλλογικῆς εὐθύνης τῶν νομικῶν προσώπων γιά «ἀδικοπραγίες ἑνός φυσικοῦ προσώπου πού ἐνεργεῖ εἴτε ἀτομικά εἴτε ὡς μέλος ὀργάνου καί κατέχει διευθυντική θέση» καί ἀπαραδέκτως ἀναγορεύεται ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας (Ὑπουργός Δικαιοσύνης), εἰς φυσικό δικαστή.

Ὁ προφανής στόχος τοῦ νομοσχεδίου εἶναι ἡ φίμωση τῆς πληροφορήσεως, ἑκατοντάδων ἱστολογίων, ἐφημερίδων καί περιοδικῶν, ἀφοῦ ἀκόμα καί ἡ ἀναφορά εἰς τήν ἐγκληματικότητα ὁμάδων λαθρομεταναστῶν ἤ εἰς τό ἐπιβαλόμενο ἀπό τό Ἰσλάμ «τζιχάντ» καί εἰς τόν φονταμενταλισμό του, θά ἀποτελῇ πρᾶξι ποινικά κολάσιμη.

Μέ τήν νέα λογική τοῦ νομοσχεδίου θά ἔπρεπε νά ὁδηγηθοῦν πάραυτα εἰς τίς φυλακές οἱ χιλιάδες τῶν ὀρθοδόξων Ἑβραίων, ἐάν διήρχοντο ἀπό τήν Ἑλληνική ἐπικράτεια, πού καταθέτουν ἀδιάσειστα ἱστορικά ντοκουμέντα καί μαρτυρίες γιά πράξεις καί παραλείψεις τῶν σιωνιστῶν ἡγετῶν εἰς τίς ἐν Ἀμερικῇ ἱστοσελίδες τους http://www.israelversus judaism.org καί http://www.jewsnotzionists.org. index.htm καί πού ἀφοροῦν εἰς τό εἰδεχθέστατο ἔγκλημα γενοκτονίας τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ πού διέπραξε ὁ παρανοϊκός δικτάτωρ Ἀδόλφος Χίτλερ καί τό ναζιστικό χυδαῖο καθεστώς του. Θά ἔπρεπε νά ὁδηγηθῇ εἰς τίς φυλακές καί ὁ Ραββίνος τῆς Σλοβακίας Michael Ber Weissmandl ztl, Κοσμήτωρ τοῦ Ἱδρύματος Nitra Yeshiva διά τό βιβλίο του «Min Hametzar» (Ἀπό τά βάθη) πού ἐξεδόθη εἰς τήν Ν. Ὑόρκη εἰς τά Ἑβραϊκά καί ἀναφέρεται εἰς τά χρόνια 1942-1945 καί εἰς τίς παραλείψεις τῶν σιωνιστῶν ἡγετῶν διά τήν σωτηρία τῶν ἑβραίων τῆς Σλοβακίας.

Στοιχοῦντες οἱ προτείνοντες Ἐξοχώτατοι κ. Ὑπουργοί Εὐ. Βενιζέλος, Ἀνδρ. Λοβέρδος, Χρ. Παπουτσῆς, Δημ. Ρέππας καί Μιλτ. Παπαϊωάννου εἰς τήν φρικώδη ἀντίληψι τοῦ τ. Πρωθυπουργοῦ κ. Γεωργίου Παπανδρέου διά τήν ἀποποινικοποίησι τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν, ὁ ὁποῖος εἰς ἀνύποπτο χρόνο εἶχε δηλώσει: «μιά γλάστρα σέ κάθε μπαλκόνι», μέ τό πρόσχημα τῆς κωδικοποιήσεως τῶν διατάξεων διά τίς ναρκωτικές οὐσίες καί τοῦ ἐξορθολογισμοῦ τῶν ποινῶν νομιμοποιοῦν τήν χρῆσι, κατοχή καί προμήθεια ναρκωτικῶν οὐσιῶν καί εἰσάγουν διά πρώτη φορά εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξη ἀλλά καί εἰς τήν σκέψι καί ἀντίληψι τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας τήν ὀλέθρια καί ἐγκληματική ἄποψι ὅτι ὁ θάνατος ἐκ τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν δύναται νά κατηγοριοποιηθῇ.

Εἰς τό ἄρθρο 29 τοῦ ὑπό ψήφισι Νομοσχεδίου «Καλλιέργεια κάνναβης δημόσια χρήση ναρκωτικῶν οὐσιῶν, πλαστογραφία ἰατρικῆς συνταγῆς» ἀναφέρεται: «1. ὅποιος γιά δική του ἀποκλειστική χρήση καλλιεργεῖ φυτά κάνναβης σέ ἀριθμό ἤ ἔκταση πού δικαιολογοῦνται μόνο γιά τήν ἀτομική του χρήση, τιμωρεῖται μέ κράτηση μέχρι τριῶν μηνῶν ἤ μέ πρόστομο μέχρι πεντακοσίων εὐρώ. 2. Ὅποιος κάνει χρήση ναρκωτικῶν δημοσίως τιμαρεῖται μέ κράτηση μέχρι ἕξι μηνῶν ἤ μέ πρόστιμο μέχρι χιλίων εὐρώ. Ὁ δράστης τῆς πράξης τοῦ προηγουμένου ἐδαφίου μπορεῖ νά κριθεῖ ἀτιμώρητος, ἐάν τό δικαστήριο, ἐκτιμώντας τίς περιστάσεις τέλεσης τῆς πράξης καί τῆς προσωπικότητας τοῦ δράστη, κρίνει ὅτι ἡ ἀξιόποινη πράξη ἦταν ἐντελῶς συμπτωματική καί δέν εἶναι δυνατόν νά ἐπαναληφθῇ. 3. Δέν τελεῖ ἄδικη πράξη ὅποιος, γιά δική του ἀποκλειστικά χρήση, μέ ὁποιονδήποτε τρόπο προμηθεύεται ἤ κατέχει ναρκωτικά, σέ ποσότητες πού δικαιολογοῦνται μόνο γιά ἀτομική του χρήση.»

Ἡ ἐγκληματική αὐτή διάταξις ἀντιβαίνει πλήρως εἰς τή λογική καί ἀποτελεῖ γελοιοποίησι τῆς ἀληθείας, διότι δέν εἶναι ἐφικτόν νά κριθῇ δεόντως καί νά ἐκτιμηθῇ ἡ προσωπική χρῆσις ναρκωτικῶν οὐσιῶν. Ποῖος καί μέ ποῖα κριτήρια θά ὁρίσῃ ποία εἶναι ἡ ἀνάγκη προσωπικῆς χρήσεως ὀπιοειδῶν ἐπί παραδείγματι, διά τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλον χρήστη ἤ ἐξηρτημένον; Ἕνας χρήστης πού ἐκκινεῖ μέ 50 mg ἡρωΐνης εἰς τήν κατηφορική πορεία θανάτου πού βαδίζει μπορεῖ νά χρειάζεται 2 ἤ 3 ἤ παραπάνω γραμμάρια τήν ἡμέρα. Εἰς τήν πραγματικότητα ἀνοίγεται λεωφόρος εὐρύχωρος διά μικρούς καί μεγάλους ἐμπόρους ναρκωτικῶν οὐσιῶν, διά νά δροῦν ἐλεύθερα καί χιλιάδες νέοι νά σπρώχνωνται εἰς τήν ἐξάρτησι.

Εἰς τό ἄρθρο 23 «ἰδιαίτερα διακεκριμμένες περιπτώσεις» ὅπου ἀναφέ-ρονται οἱ περιπτώσεις διακινήσεως πού τιμωροῦνται μέ τήν ἐσχάτη τῶν ποινῶν (ἰσόβια) ἤ μέ πρόσκαιρη κάθειρξη προβλέπεται ὅτι οἱ ποινές ἐπιβάλλονται «ὅταν (ὁ δράστης) κατ’ ἐπάγγελμα χρηματοδοτεῖ τήν τέλεση κάποιας πράξης διακίνησης ἤ κατ’ ἐπάγγελμα διακινεῖ ναρκωτικές οὐσίες καί τό προσδοκώμενο ὄφελος τοῦ δράστη στίς ἀνωτέρω περιπτώσεις ὑπερβαίνει τό ποσόν τῶν 50.000 Εὐρώ». Ἄν αὐτή ἡ παράγραφος τοῦ νομοσχεδίου δέν ἀποτελεῖ τήν ναυαρχίδα τῆς οὐσιαστικῆς ἀποποινικοποιήσεως τῆς διακινήσεως τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν, συλλήβδην ἔχομε ὑποστεῖ ἐπιδημία κρετινισμοῦ, διότι ὅπως προκύπτει ἀπό τά στοιχεῖα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ κέντρου παρακολουθήσεως ναρκωτικῶν καί τοξοκομανίας τέσσερα κιλά ἰνδικῆς καννάβεως ἤ δύο κιλά ἡρωΐνης κοστίζουν περίπου 40.000 Εὐρώ. Ἑπομένως διά νά ἐμπίπτῃ κανείς εἰς τάς διατάξεις τοῦ ἀθλίου αὐτοῦ νομοθετήματος θά πρέπει νά διακινῇ τόνους ναρκωτικῶν!

Ὅλα τά ἀνωτέρω πού ἐπιτυχῶς ἐπεσημάνθησαν εἰς τό Ὑμέτερον δημοσιογραφικόν ὄργανον «Ριζοσπάστης» ὡς προεῖπον νομοθετοῦνται μέ τό πρόσχημα τοῦ «ἐξορθολογισμοῦ τῶν ποινῶν διά τήν διακίνηση ὥστε νά μήν ἀντιμετωπίζονται μέ τόν ἴδιο τρόπο οἱ μικροδιακινητές καί οἱ μεγαλέμποροι καί νά μήν μπαίνουν οἱ χρῆστες φυλακή». Ὄντως οἱ χρῆστες ἔχουν ἀνάγκη ἀπό θεραπευτικά προγράμματα καί ὄχι φυλακές καί θά πρέπει μέ ὅλους τούς τρόπους νά ὁδηγοῦνται εἰς τήν ἐπιλογή τῆς ἀπεξαρτήσεως. Ὅμως γιά νά γίνῃ κάτι τέτοιο θά πρέπει νά ὑπάρχουν τόσα «στεγνά» θεραπευτικά προγράμματα ὅσα ἔχει ἀνάγκη ἡ χώρα μέ ἐπαρκές ἐξειδικευμένο ἐπιστημονικό προσωπικό. Σήμερα ὅμως ὑποχρηματοδοτοῦνται τά σχετικά προγράμματα καί τά κέντρα προλήψεως τινάζονται εἰς τόν ἀέρα μέ ἀποτέλεσμα νά εἶναι ἀδύνατος ἡ προσφορά τοῦ πολυσημάντου ἔργου τους.

᾿Εξοχωτάτη κ. Παπαρήγα,

Μέ ἰδιαίτερο σεβασμό καί ἐκτίμηση εἰς τό Ὑμέτερο πρόσωπο χρεωστῶ ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπικοινωνίας μεθ’ Ὑμῶν νά ἀντικρούσω καθηκόντως τόν διακηρυσσόμενον ὑπό τοῦ Ὑμετέρου κομματικοῦ σχηματισμοῦ ἀθεϊσμόν καί νά παρακαλέσω νά ἐπανεκτιμήσητε τά ἐπιστημονικά, φιλοσοφικά καί ἱστορικά δεδομένα πού κρατοῦν Ὑμᾶς δεσμῶτες εἰς τό «μουράγιο» τῆς τραγικῆς ἐγκοσμιοκρατίας.

Ὁ ἀθεϊσμός καί ὁ ἀγνωστικισμός ἐνῶ δῆθεν καταλύουν τό θρησκευτικό κοσμοείδωλο περί δημιουργίας καί περί εὐφυοῦς σχεδιασμοῦ, οὐσιαστικῶς ὑψώνουν τό ἕωλο, ἀβάσιμο καί ἀνεπέρειστο ἐπιστημονικῶς καί λογικῶς κοσμοείδωλο τῆς ἀσυναρτήτου τυχαιότητος, ὡς αἰτίας καί οὐσίας τοῦ ἐκπληκτικῆς συνθέσεως καί ἁρμονίας τοῦ κόσμου μέ τήν ἀντιεπιστημονική ἀντιλογική καί ἐξ ἐμπαθείας καί μίσους κατά τοῦ Δημιουργοῦ προβολή τῆς δῆθεν φυσικῆς ἐπιλογῆς καί τῆς δῆθεν κοινῆς καταγωγῆς τῶν ζωντανῶν εἰδῶν. Διά τῶν κατωτέρω ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ κόσμος εἶναι δημιούργημα τῆς ἀπερινοήτου σοφίας καί ἀγάπης τοῦ ἐκτός αὐτοῦ ὑπάρχοντος Τρισαγίου Θεοῦ κατά τήν ὑπέροχον ἔκφρασιν τοῦ ἱεροῦ ψαλμωδοῦ: «ποίησιν δέ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλει τό στερέωμα» (Ψαλμ. 18,1). Βεβαίως αἱ πλέον σύγχρονοι φυσικαί θεωρίαι τῆς σχετικότητος τοῦ ᾿Αϊνστάιν, τῆς ἀπροσδιοριστίας τοῦ Χάϊζεμπεργκ καί τῶν κβάντα τοῦ Μάξ Πλάνκ, ἀλλά καί ἀρκεταί νεώτεραι καταδεικνύουν τήν σαθρότητα τῆς ἐξελικτικῆς θεωρίας, πού ἀποδίδει τήν ὕπαρξη τοῦ κόσμου εἰς τήν τυχαιότητα καί εἰς τήν μηχανοκρατία τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς. Αἱ ἐπιστημονικαί καί φιλολοσοφικαί ἀποδείξεις κατά τοῦ μεγάλου τούτου ψεύδους πού συντηροῦν γνωστοί διεθνιστικοί κύκλοι τῶν ὁποίων δυστυχῶς ἀναμεταδόται τυγχάνετε εἶναι:

1. Τό πεπερασμένον τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος, ῾Ο μαθηματικός τύπος τοῦ ᾿Αϊνστάϊν Ε=m c² ἥτοι ὅτι ἡ ἐνέργεια ἰσοῦται πρός τό γινόμενον τῆς μάζης ἐπί τό τετράγωνον τῆς ταχύτητος τοῦ φωτός, τήν άλήθειαν ταύτην ἀκριβῶς βεβαιεῖ διότι ἡ ὕλη-μάζα καί ἡ ἐνέργεια εἶναι ἕν καί τό αὐτόν νόμισμα. ῾Η συμπαντική ὕλη σχηματίζεται ἐν τῷ συνόλῳ της ἐκ χημικῶν στοιχείων, τά βασικά συστατικά τῶν ὁποίων εἶναι μονάδαι σταθεραί, δηλαδή πεπερασμένα σωματίδια ἡλεκτρισμοῦ ὁρισμένης μάζης καί ὡς ἐκ τούτου ἔχει τέρμα-ὅρια ὡς βεβαιεῖ καί ἡ σύγχρονος ἀστροφυσική, τό σύμπαν εἶναι σφαιρικόν-κυρτόν κατά τήν θεωρία τῆς σχετικότητος μέ διάμετρον ἔχουσαν μῆκος δέκα περίπου δισεκατομμυρίων ἐτῶν φωτός. ῾Επομένως τό ὑλικόν σύμπαν ὡς πεπερασμένον εἶναι ὑλικόν δημιούργημα «ἐξ οὐκ ὄντων», εἶναι ἀποτέλεσμα-αἰτιατόν καί ὡς τοιοῦτον δέν εἶναι ἄναρχον, δέν δύναται νά ἔχει τήν αἰτίαν τῆς ὑπάρξεώς του ἐν ἑαυτῷ καί εἶναι παραλογισμός νά ἰσχυρίζεταί τις, ὅτι προῆλθεν ἐκ τοῦ μηδενός ἤ εἶναι αὐταπάτη. ῾Ο χῶρος καί ὁ χρόνος μποροῦν νά νοηθοῦν μόνον, ἀφ᾿ ἧς τό ὑλικόν σύμπαν ἐδημιουργήθη «ἐξ οὐκ ὄντων». Τό πεπερασμένον ὑλικόν σύμπαν εἶναι δημιούργημα ἄλλης οὐσίας καί ὑπάρχει, διότι ἀντίκειται εἰς τήν λογικήν, ὅτι ἐκ τοῦ ἀπαισίως χαίνοντος μηδενός καί ἐκ τῆς ἀνυπαρξίας ἐδημιουργήθη τό ἀσυλλήπτου κάλλους ἁρμονίας καί τάξεως ὑλικόν σύμπαν καί ὅτι ὑπάρχει εἰς τό μηδέν, τό ὁποῖον κατά τήν λογικήν καί τήν ἐπιστήμην σημαίνει ἄρνησιν ὑπάρξεως. Τό ὑλικόν σύμπαν ἀποτελεῖ τήν μεγαλειωδεστέραν ἀπόδειξιν ὑπάρξεως τοῦ ἀληθοῦς Θεοῦ, διότι διακηρύσσει τοῦτο, ὅτι ὑπάρχει ἑτέρα οὐσία ἄπειρος, μή ὕλη, ἀκατάληπτος καί ἀπερινόητος, ἥτις τό ἔφερεν «ἐξ οὐκ ὄντων» εἰς τό εἶναι δημιουργικῶς, ὅτι ἡ ἄπειρος αὐτή «μή ὕλη-οὐσία» εἶναι ἀναίτιος καί ἄναρχος ἄλλως θά ἦτο καί αὐτή πεπερασμένη, ὅτι πρός τήν ἄπειρον ταύτην καί ῾῾μή ὕλην-οὐσίαν᾿᾿ τό ὑλικόν σύμπαν ἔχει σχέσιν αἰτιατοῦ πρός αἴτιον. ῾Η ἄπειρος αὐτή «μή ὕλη-οὐσία», τήν ὁποίαν «πνεῦμα» ἀπεκάλεσεν ὁ ἐνανθρωπίσας Λόγος (᾿Ιωαν. δ, 24) εἶναι ὀντότης ἐνσυνείδητος τήν ὁποίαν ἀποκαλοῦμεν Θεόν πού ἐνέχει τόν λόγον καί τήν αἰτίαν «τοῦ ἑαυτοῦ εἶναι ἐν ἑαυτῷ», εἶναι ἀναίτιος καί ἄπειρος.

2.῾Ωσαύτως ἡ ἀέναος διηνεκής κίνησις, ἀλλοίωσις, μεταμόρφωσις τῆς συμπαντικῆς ὕλης-μάζης ὑπό τό κράτος ἀτέγκτων φυσικῶν νόμων (ἐννόμων δυναμικῶν νομοτελειῶν) πρός ἐπιτέλεσιν καί παραγμάτωσιν πάντοτε ὁρισμένων σκοπῶν μαρτυρεῖ ὅτι εἶναι δημιούργημα ἐν τῷ συνόλῳ της διότι τήν αἰτίαν τῆς κινήσεως, τροπῶν καί μεταμορφωσεών της ἔχει ἐκτός αὐτῆς, καθ᾿ ὅσον αὐτή δέν ἔχει συνείδησιν τοῦ ἑαυτοῦ της.

3. Οἱ αἰώνιοι, ἀΐδιοι, ἀναλλοίωτοι φυσικοί νόμοι διά τῶν ὁποίων πραγματοποιεῖται ὁ τελολογικός σκοπός τοῦ κόσμου διότι ἡ διηνεκῶς, κινουμένη, τρεπομένη, ἀλλοιουμένη ὕλη, ἡ ἐξ ἀλόγων σωματιδίων μάζης ἡλεκτρικῆς ἀποτελουμένη, δέν εἶναι δυνατόν νά ἐκπορεύει δυνάμεις ἐννόμους σταθεράς καί ἀτρέπτους καί νά ὑποταγῆ συνάμα εἰς αὐτάς, διότι ἐκ «πηγῆς-μάζης» στερουμένης νοήσεως, εἰδέναι καί συνοχῆς δέν εἶναι δυνατόν νά προέλθουν δυνάμεις διά τῶν ὁποίων ἐκδηλοῦται ἄπειρος σκοπιμότης, σοφία καί πρόνοια ἐπιμαρτυρεῖ τήν ὡς ἄνω ἀλήθειαν, τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ ἀνοργάνου καί ὀργανικῆς ὕλης ἀποδεικνύει ὅτι ἡ συμπαντική ὕλη διακρίνεται εἰς δύο βαθμίδας, τήν ἀνόργανον (ἡλεκτρόνια, ἄτομα, σωματίδια, στοιχεῖα, ἀέρια, ὑγρά, ὀρυκτά) καί τήν ἐνόργανον ἤ ζῶσαν μέ τίς μυριάδες τῶν γενῶν τῶν ἐνοργάνων ὄντων. ῾Η μέν πρώτη ὑπακούει ὡς ὄγκος, εἰς τόν παγκρατῆ νόμον τῆς βαρύτητος χαρακτηρίζεται διά τῆς μηχανικῆς κινήσεως ἡ δέ δευτέρα διακρίνεται ἀπό ὀργανικῆς-ζωϊκῆς κινήσεως, θρέψεως, ὀργανικῆς ἀφομοιώσεως καί καταλαγῆς τῆς ὕλης, κινήσεως πάντοτε σκοπίμου, μέ ὁρισμένας καί ἀναλλοιώτους ἱκανότητας προσαρμογῆς καί ἐπιλογῆς καί μέ ἱκανότητα ἀναπαραγωγῆς καί διαιωνίσεως δι᾿ ὁρισμένων συστημάτων, ὀργάνων καί τρόπων ἀναπαραγωγῆς. Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ ἀνοργάνου καί ὀργανικῆς ὕλης ἐπεκτείνεται καί μεταξύ τῶν διαφόρων ἐνοργάνων ὄντων ἐπικυρουμένου τοῦ ἀποφθέγματος ῾῾πᾶν ὄν μόνον ἐξ ὁμοίου ὄντος γεννᾶται καί ἀναπαράγεται᾿᾿ καταρριπτομένων οὕτω τῶν ἀντιεπιστημονικῶν καί ἀντιλογικῶν θεωριῶν τόσον τῆς αὐτομάτου γενέσεως τῶν ἐνοργάνων ὄντων ὅσον καί τής ἐξελίξεως αὐτῶν.

4. ῾Η ὀργανική διάπλασις καί ἡ ζωή τῶν ἐνοργάνων ὄντων μέ τήν ἀπερινόητον σοφίαν, ἁρμονίαν, νομοτέλειαν, πρόβλεψιν πού εἰς κάθε ἐχέφρονα δημιουργεῖ τό θάμβος, τήν ἔκσταση καί τήν ὑπέρβαση.

5. Αἱ ἰδιότητες τῶν κατωτέρων τοῦ ἀνθρώπου ἐμψύχων ὄντων καί ἡ ἀνθρωπίνη ψυχή. Τά ἔνστικτα, ὁρμέμφυτα εἰς τά κατώτερα τοῦ ἀνθρώπου ἔμβια ὄντα, μή προϋπάρχοντα εἰς τήν ἀνόργανον ὕλην ὡς καί ἡ διά τοῦ ἀνθρώπου μόνον ἀμέσως ἐκδηλουμένη ἐνσυνείδητος νόησις καί ἡ αὐτεξουσία βούλησις ἀποδεικνύουν τήν ἐκ τοῦ ἀπερινοήτου Νοός σύνθεσιν καί δημιουργίαν αὐτῶν. Ἰδιαιτέρως ἡ ἀνθρωπίνη ψυχή εἶναι ἐνσυνείδητος πνευματική καί ἐλευθέρα ὑπόστασις κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

6. ῾Η ἁρμονία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος καί ἡ ἀσύλληπτος μαθηματική τάξις καί σκοπιμότης εἰς αὐτό ὁδήγησαν τά ἐξοχώτερα πνεύματα τῆς οἰκουμένης διά μέσου τῶν αἰώνων νά καταθέσουν ὡς εὐλαβεῖς προσκυνηταί τῆς θείας δυνάμεως καί σοφίας τό θάμβος τους καί τήν ἔκπληξή τους διότι ὅπως εἰς τά ἐλάχιστα συστατικά τῆς συμπαντικῆς ὕλης οὕτω καί εἰς τάς κινήσεις καί ἀλληλεπιδράσεις τῶν ἀφαντάστων ὑλικῶν ὄγκων τῶν οὐρανίων σωμάτων, τά ὁποῖα δι᾿ ἰλιγγιωδῶν ταχυτήτων διατρέχουν τό ὑλικόν σύμπαν ἐκδηλοῦται ἡ ἀσύλληπτος δύναμις, σοφία καί πρόνοια ἑνός ἐξωκοσμίου καί ὑπερυλικοῦ Θεοῦ. Οἱ ὄγκοι τῶν οὐρανίων σφαιρῶν, ὁμάδων γαλαξιῶν ὡς καί συστροφῶν αὐτῶν, αἱ ἀποστάσεις, αἱ ἕλξεις καί ἀπώσεις των, αἱ ταχύτηται καί ἀκτινοβολίαι, αἱ ἀλληλεπιδράσεις αὐτῶν εἶναι προδήλως ἀπολύτως προϋπολογισμένα μεθ᾿ ὑπερμαθηματικῆς ἀκριβείας. ῾Ως ἐκ τούτου καίτοι ἰλιγγιωδῶς περιφέρονται πέριξ ὁρισμένων κέντρων οὐδεμία διά μέσου τῶν αἰώνων παρουσιάζεται διαταραχή.

Κατόπιν τῶν ἐκτεθέντων ὁ «ἀφελής» ἀγνωστικισμός τοῦ Ὑμετέρου κομματικοῦ σχηματισμοῦ πού ἀποδίδει τό θαῦμα τῆς ζωῆς εἰς τήν τυχαιότητα καί τήν ἀσυνειδησία καί ἀνυπαρξία τοῦ μηδενός ἀποτελεῖ τό πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ τραγικά πεσμένου καί ἀποτυχημένου ἀνθρώπου πού συμπνίγεται στήν χοϊκότητα καί ἀδυνατεῖ νά ἀναχθῆ ἀπό τήν κτίση στόν κτίσαντα.

Κατά ταῦτα παρακαλῶ ὅπως ἐπενεκτιμήσητε τήν Ὑμετέραν στάσιν καί τάς ἐν λόγῳ ἀρχάς τοῦ Ὑμετέρου κομματικοῦ σχηματισμοῦ διότι ἄλλως ἀναποδράστως θά ὑπηρετήσητε τόν σχεδιασμό τοῦ διεθνιστικοῦ σατανιστικοῦ χώρου καί θά ἐπαναλάβετε τήν δεδομένη ἱστορική ἀποτυχία τῆς γαλλικῆς ἐπαναστάσεως καί τοῦ λεγομένου «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» διότι θέτοντας εἰς τά πρός κατεδάφισι μέσα στήν ἀνθρώπινη ψυχή τόν αἰώνιο Θεό, οὐσιαστικά κατεδαφίζεις καί καταδολιεύεις πλήρως τόν ἄνθρωπο ἐπειδή κατά τήν μεγαλειώδη ρήσι τοῦ Ντοστογιέφκι «χωρίς Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται».

Μετά πλείστης τιμῆς

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Οικουμενιστική συμπροσευχή με την παρουσία του Μητροπολίτη Αυστρίας κ. Αρσενίου

2012-01-19T11:29:00.000+02:00

Ουγγαρία- Ιανουάριος 2012 - Στα πλαίσια των οικουμενιστικών συμπροσευχών για τη χριστιανική ενότητα, Ορθόδοξοι, Ρωμαιοκαθολικοί , Αγγλικανοί και Λουθηρανοί συμπροσευχήθηκαν σε Ρωμαιοκαθολικό ναό. Ενεργό μέρος στη συμπροσευχή είχε ονέος Μητροπολίτης Αυστρίας, Έξαρχος Ουγγαρίας και Μεσευρώπης κ. Αρσένιος Καρδαμάκης.
Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2012/01/blog-post_1039.html#more

Γέροντας Αθανάσιος Μετεωρίτης:Επιτακτική ανάγκη ο πνευματικός αναβαπτισμός

2012-01-17T13:01:00.003+02:00

Πλήθος πιστών παρακολούθησε χθες το απόγευμα τη διάλεξη του πανοσιολογιότατου αρχιμανδρίτη π. Αθανασίου Μετεωρίτη, που πραγματοποιήθηκε χθες το απόγευμα στο ξενοδοχείο «Imperial», στο πλαίσιο εκδήλωσης της ερανικής επιτροπής αποπερατώσεως του Ιερού Ναού της Του Θεού Σοφίας. Ο π. Αθανάσιος Μετεωρίτης μίλησε για την ανάγκη του πνευματικού αναβαπτισμού μέσω της αγιαστικής παράδοσης της εκκλησίας, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων ότι μόνο η Εκκλησία μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο, να τον μεταμορφώσει, να τον απαλλάξει από τα πάθη και τις αδυναμίες του, να τον φωτίσει.
Επιπλέον, ανέφερε ότι ο αναβαπτισμός των πιστών μέσω των μυστηρίων της Εκκλησίας σηματοδοτεί, και τον αναβαπτισμό της κοινωνίας ολόκληρης και συμβάλλει κατά συνέπεια στην αναβάθμιση και την ποιότητα της πολιτείας, των θεσμών της αφού αυτός είναι ο ρόλος τελικά και η ευθύνη της Εκκλησίας, νά φανερώσει το αληθινό νόημα και τον σκοπό της ζωής μας, πού είναι ο ουρανός, η πραγματική δηλαδή και μόνιμη πατρίδα μας.Στη συνέχεια ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου ευλόγησε την βασιλόπιτα της Ερανικής Επιτροπής της Του Θεού Σοφίας και σε σύντομη ομιλία του εξήρε των αγώνα που κάνουν οι πιστοί της Λάρισας για την αποπεράτωση του ιερού ναού. Ακολούθησαν επίκαιροι βυζαντινοί ύμνοι από τη χορωδία του Βυζαντινού και Δημοτικού Εργαστηρίου του «Αγίου Αχιλλίου».

Επίσης, ο σεβασμιότατος μητροπολίτης κ. Ιγνάτιος απένειμε τιμητικές πλακέτες τόσο στον ομιλητή π. Αθανάσιο Μετεωρίτη όσο και στο χοράρχη κ. Θεοδόσιο Διαμαντή. Τα έσοδα που συγκεντρώθηκαν από την εκδήλωση θα διατεθούν για την κατασκευή του άνω μέρους του ιερού ναού της Του Θεού Σοφίας στη Χαραυγή.

Στην εκδήλωση παρέστησαν μεταξύ άλλων οι αντιδήμαρχοι Μαίρη Αγραφιώτη, Ελένη Ξυνοπούλου, Δέσποινα Μάντζαρη και η εκδότης-διευθυντής της «Ε» κ. Δανάη Δημητρακοπούλου. (http://www.eleftheria.gr/index.asp?cat=7&aid=35903)

Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου

«Ὁ πνευματικός ἐπαναβαπτισμός μας στἠν ἁγιαστική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας»

Ὁμιλία στήν κοπή τῆς Βασιλόπιτας τῆς ἐνορίας τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας Λαρίσης

Λάρισα, Ξενοδοχεῖο Imperial, 15 Ἰαν. 2012, ὥρα 6.00 μ.μ.

Σεβασμιώτατε,

Ἅγιε πρωτοσύγκελλε, σεβαστοί πατέρες, ἀγαπητέ ἀδελφέ καί συλλειτουργέ π. Ἰωαννίκιε, ἀξιότιμες κ. ἀντιδήμαρχοι, προσφιλέστατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας, καλή καί εὐλογημένη χρονιά.

Θά θέλαμε κατ’ ἀρχήν νά σᾶς εὐχαριστήσουμε γιά τήν πρόσκλησή σας νά παρευρεθοῦμε ἀπόψε ἐδῶ σέ αὐτή τήν τόσο πολυπληθή πνευματική, ὄμορφη καί ζεστή ἐκδήλωση, παρουσίᾳ καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Ἰγνατίου, στό πρόσωπο τοῦ ὁποίου τρέφουμε βαθύτατο σεβασμό καί ἰδιαίτερη εὐλάβια.

Θά θέλαμε, ἐπίσης, νά συγχαροῦμε τόν π. Ἰωαννίκιο γιά τό καρποφόρο πνευματικό, ἱεραποστολικό καί ἀνοικοδομητικό του ἔργο, καθώς καί ὅλους ἐσᾶς τούς συνεργάτες καί τούς ἐνορίτες τῆς νεοσυσταθείσας ἐνορίας τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας, πού τόν περιβάλλετε μέ ἀγάπη καί ἐμπιστοσύνη καί συμβάλλετε στήν ἀνέγερση τοῦ νέου ἐνοριακοῦ ναοῦ.

Στήν ἀποψινή μας ὁμιλία, ἀφοῦ ἀναφερθοῦμε, δι’ ὀλίγων, εἰσαγωγικά στόν Μεγάλο Βασίλειο, πρός τιμή τοῦ ὁποίου καθιερώθηκε ἡ βασιλόπιτα, καί στήν σημασία τῆς ἐνορίας στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας, θά κλείσουμε μέ κάποιες ἁπλές καλογερικές σκέψεις, καρπό τῆς πολυετοῦς διακονίας μας στό μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως καί τῆς ἀναστροφῆς καί ἐνασχολήσεώς μας μέ πλῆθος ἀνθρώπων, πού πέρασαν ἀπό τήν ἁγιομετεωρίτικη μετάνοιά μας –τό μοναστήρι μας-, καί τά ποικίλα προβλήματά τους.

Ὁ Μέγας Βασίλειος, ὅπως ὅλοι γνωρίζετε, ἦταν ἕνας ἀπό τούς μεγαλύτερους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἕνας ἀπό τούς οἰκουμενικούς διδασκάλους καί γι’ αὐτό ὀνομάστηκε Μέγας καί Οὐρανοφάντωρ. Ὑπῆρξε πανεπιστήμων καί λογιώτατος ἀσκητής καί ὁμολογητής Ἐπίσκοπος μέ τεράστια κοινωνική εὐαισθησία, δραστηριότητα καί προσφορά.

Ὁ Μ. Βασίλειος διετέλεσε ἐπίσκοπος στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας σὲ μία πολὺ δύσκολη περίοδο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας, τὴν περίοδο μεταξύ τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἔγινε στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 325 μ.Χ., καὶ τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἔγινε τὸ 381 μ.Χ. στήν Κωνσταντινούπολη. Ὁ Μέγας Βασίλειος δογμάτισε γιά τόν Τριαδικό Θεό, γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα καί γιά τίς σχέσεις μεταξύ τῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος. Δογμάτισε «θεοπρεπῶς», ὅπως μᾶς λέει τό ἀπολυτίκιό του. Δηλαδή ἡ θεολογία του δὲν ἦταν ἀκαδημαϊκή, ὀρθολογιστική καί συναισθηματική, ἀλλὰ καθαρὰ ὀντολογική. Ἡ θεολογία του ἦταν καρπός τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῶν ἐμπειριῶν του καί τῶν θείων ἀποκαλύψεων.

Ταυτόχρονα μέ τό θεολογικό του ἔργο ὁ Μέγας Βασίλειος ἀνέπτυξε καί μία παροιμιώδη κοινωνική δραστηριότητα. Ὁ ἱστορικὸς Σωζόμενος (ἤ Σωζομενός) μᾶς πληροφορεῖ γιά τήν περίφημη «Βασιλειάδα» καί μιλᾶ περὶ «Βασιλειάδος ὃ πτωχῶν ἐστιν ἐπισημότατον καταγώγιον (τό πιό φημισμένο κατάλυμα), ὑπὸ Βασιλείου κατασκευασθέν, ἀφ’ οὗ τὴν προσηγορίαν τὴν ἀρχὴν ἔλαβε καὶ εἰς ἔτι νῦν ἔχει (ἀπό τόν ὁποῖο, δηλαδή, καί πῆρε ἀρχικά, ἀλλά ἀκόμη καί μέχρι σήμερα διατηρεῖ τήν ὀνομασία του)». Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος χαρακτηρίζει τήν Βασειλιάδα «καινὴν πόλιν» ὅπου «νόσος φιλοσοφεῖται καὶ συμφορὰ μακαρίζεται καὶ τὸ συμπαθὲς δοκιμάζεται».

Ἡ ἱστορία τῆς βασιλόπιτας εἶναι ἐνδεικτική τοῦ φρονήματος καί τῆς ἁγιότητος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Γι’ αὐτό καί ἀξίζει νά τήν ξαναθυμηθοῦμε, παρότι μᾶς εἶναι λίγο ἕως πολύ γνωστή ἔτσι, ὅπως τήν διασώζει ὁ λαογράφος Φαίδων Κουκουλές, κατὰ τὴν παρουσίαση τοῦ Δημήτρη Λουκάτου. Σύμφωνα μὲ αὐτὴν «ὅταν ὁ ἅγιος Βασίλειος ἦταν Ἐπίσκοπος στὴν Καισάρεια, ὁ τότε Ἔπαρχος τῆς Καππαδοκίας πῆγε μὲ σκληρὲς διαθέσεις νὰ εἰσπράξει φόρους. Οἱ κάτοικοι φοβισμένοι ἐζήτησαν τὴν προστασία τοῦ ποιμενάρχη τους. –"Σᾶς προτρέπω εὐθύς, τοὺς εἶπε ἐκεῖνος, νὰ μοῦ φέρει ἕκαστος ὅ,τι πολύτιμον ἔχει ἀντικείμενον". Μάζεψαν πολλὰ δῶρα, καὶ βγῆκαν μαζὶ μὲ τὸν Δεσπότη τους οἱ Καισαρεῖς νὰ προϋπαντήσουν τὸν Ἔπαρχο. Ἦταν ὅμως τέτοια ἡ ἐμφάνιση καὶ ἡ πειθὼ τοῦ Μ. Βασιλείου, ποὺ ὁ Ἔπαρχος καταπραΰνθηκε, χωρὶς νὰ θελήσει νὰ πάρει τὰ δῶρα. Γύρισαν πίσω χαρούμενοι, κι ὁ ἅγιος Βασίλειος πῆρε νὰ τοὺς ξαναδώσει τὰ τιμαλφῆ. Ὁ χωρισμὸς ὅμως ἦτο δυσχερής, διότι πολλὰ ὅμοια εἶχον προσφέρει, δακτυλίους δηλαδή, νομίσματα κ.λπ. Ὁ Βασίλειος τότε σκέφθηκε ἕνα θαυματουργὸν τρόπο: Διέταξε νὰ κατασκευασθῶσι τὴν ἑσπέραν τοῦ Σαββάτου πλακούντια (δηλ. μικρὲς πίτες) καὶ ἐντὸς ἑνὸς ἑκάστου ἔθηκεν ἀνὰ ἓν ἀντικείμενον, τὴν δ’ ἑπομένην ἔδωκεν ἀνὰ ἓν εἰς ἕκαστον Χριστιανόν. Ποῖον θαῦμα! Ἐντός τοῦ πλακουντίου του εὗρεν ἕκαστος ὅ,τι εἶχε προσφέρει! Ἀπὸ τότε, λέγει ἡ παράδοση, κάθε στὴ γιορτὴ τοῦ ἁγ. Βασιλείου κάνουμε κι ἐμεῖς πίτες καὶ βάζουμε μέσα νομίσματα» (Δημητρίου Λουκάτου, Χριστουγεννιάτικα καί τῶν ἑορτῶν).

Σεβασμιώτατε,

Ἡ ἵδρυση καί λειτουργία μίας νέας ἐνορίας, ὅπως ἡ τῆς τοῦ Θεοῦ Ἁγίας Σοφίας Λαρίσης, εἶναι ἕνα ἐξόχως σημαντικό γεγονός μέ πάμπολλες εὐεργετικές διαστάσεις. Εἶναι μιά ἠχηρή ἀπάντηση καί μιά θετική καί ἐλπιδοφόρα πρόκληση στήν ἄρνηση καί τόν μηδενισμό τῆς ἐποχῆς μας. Ἀκόμη καί μέσα σέ αὐτή τήν τραγική κατάσταση τῶν ἡμερῶν μας, σέ πεῖσμα τῶν σχεδιασμῶν τῆς νέας τάξεως πραγμάτων, πού ἐπιβάλλουν τήν ἐθνική μας συρρίκνωση, τήν οἰκονομική καί κοινωνική ἐξαθλίωση τοῦ λαοῦ μας, σέ πεῖσμα τῆς νέας ἐποχῆς, πού ἀλλοτριώνει ἀνθρώπους καί ἀλλοιώνει ἀρχές καί ἀξίες, σέ πεῖσμα τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τῆς πανθρησκείας, πού νοθεύει τήν ὀρθόδοξη πίστη καί διδασκαλία, συστάθηκε μία νέα ἐνορία.

Δημιουργήθηκε ἕνας νέος θύλακας πνευματικῆς ἀντιστάσεως, ἀνεφοδιασμοῦ καί ἀνατροφοδοσίας, μία ἰσχυρή πνευματική βάση, ἕνας πυρήνας συνοχῆς καί αὐτοσυνειδησίας, ἕνα σχολεῖο ἁγιασμοῦ καί γυμναστήριο πνευματικῆς ἀθλήσεως. Δημιουργήθηκε ἕνα παυσίλυπο θλίψεων καί κέντρο φιλανθρωπίας, ἕνα ἀλεξιτήριο δαιμόνων καί πειρασμῶν, ὅλα ὅσα δηλαδή συναποτελοῦν μία ὀρθόδοξη ἐνορία.

Ἡ ἀνέγερση ἑνός ναοῦ ἀποτελεῖ ὑψίστη ὁμολογία τοῦ Ὀνόματος τοῦ Θεοῦ καί πηγή ἀπείρων εὐλογιῶν γιά ὅλους ὅσους συμβάλλουν στήν οἰκοδόμησή του, σέ καιρούς μάλιστα πού στίς χῶρες τοῦ ἐξωτερικοῦ οἱ ναοί τῶν ἑτεροδόξων αἱρετικῶν κλείνουν ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλο καί μετατρέπονται σέ ἑταιρεῖες καί σέ χώρους διασκεδάσεως καί ἀποθηκεύσεως.

Ὁ ὅρος ἐνορία παράγεται ἀπό τό ἐπίθετο ἐνόριος, πού σημαίνει τόν χῶρο ἐντός ὁρίων, μία καθορισμένη περιοχή ἤ τοπική περιφέρεια. Ἐνορία εἶναι ἡ ἐκκλησιαστική περιφέρεια ἑνός ναοῦ, ἀπό τόν ὁποῖο ἀντλεῖ τό ὄνομά της, καθώς καί τό σύνολο τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν πού κατοικοῦν στήν ἴδια περιφέρεια καί συνέρχονται στίς ἐκκλησιαστικές συνάξεις.

Ἡ Ἐνορία ἀποτελεῖ τὸ κύτταρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ ἐκεῖ ἐκφράζεται ἡ ἀγάπη τῶν χριστιανῶν-ἐνοριτῶν πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους τους. Σύμφωνα μέ τόν Ὁμότιμο Καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Μεταλληνό: «Ὁ πιστὸς ζῆ τὸ μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας στὴν ζωὴ καὶ πράξη τῆς Ἐνορίας του, μέσα στὴν ὁποία, ἀγωνιζόμενος καὶ ἁγιαζόμενος, ἑνώνεται μὲ τὸν Χριστόν, τὸν Κύριόν της Ἐκκλησίας, καὶ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς του, πραγματοποιώντας συνεχῶς τὴν ἐν Χριστῷ ὕπαρξη καὶ ἐκκλησιαστικότητά του. Ὁ λόγος, συνεπῶς, γιὰ τὴν ἐνορία καὶ τὴν ζωὴ της εἶναι κατ' οὐσίαν λόγος γιὰ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν παρουσία της εἰς τὸν κόσμον».

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους Ἀρχιμ. Π. Γεώργιος παρατηρεῖ πολύ εὔστοχα ὅτι: «Ἡ ἐνορία δέν πρέπει νά εἶναι μία θρησκευτική γραφειοκρατική ἀρχή ἤ ἕνα ἵδρυμα ἐξυπηρετήσεως τῶν θρησκευτικῶν μόνον ἀναγκῶν κάποιων θρησκευομένων ἀτόμων, ἀλλά τό ἐκκλησιαστικόν κέντρον ἑνότητος καί κοινωνίας ὅλων τῶν ἐνοριτῶν. Στήν ἐνορία μεταμορφώνεται καθολικά ἡ ζωή τους, οἱ σχέσεις τους, ὁ κόσμος τους, ξεκινοῦν τήν κάθαρση τῶν παθῶν καί μπαίνουν σέ πορεία πρός τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».

Ἡ ἐνορία -καί ἡ Ἐκκλησία συνολικά- εἶναι πρωταρχικά νοσοκομεῖο ψυχῶν καί θεραπευτήριο παθῶν. Εἶναι μία μεγάλη, θά λέγαμε, πολυκλινική, ὅπου ὅλοι –γιατροί καί νοσηλευόμενοι– δέχονται τήν θεραπεία, τήν κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπό τά πάθη γιά νά φθάσουν στόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί στόν δοξασμό, τήν θέωση.

Ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἐπαναλάμβανε συχνά στίς ὁμιλίες του καί στά γραπτά του ὅτι σκοπός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι «νά θεραπεύη τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν κατάσταση πού βρίσκονται, νά τούς περάση ἀπό τήν κάθαρση στόν φωτισμό». (Ἐμπειρική Δογματική, τόμος Β΄, σελ. 275). Γι’ αὐτό καί παρομοίαζε τήν Ἐκκλησία μέ νοσοκομεῖο «τό ὁποῖο θεραπεύει τούς ἀρρώστους. Ὁπότε ὁ ἀρχηγός τοῦ νοσοκομείου αὐτοῦ λέγεται Ἐπίσκοπος. Καί οἱ γιατροί λέγονται Πρεσβύτεροι καί Διάκονοι. Οἱ διάκονοι καί Διακόνισσες, ἄς ποῦμε, εἶναι οἱ νοσοκόμες. Καί οἱ Πρεσβύτεροι εἶναι οἱ γιατροί. Καί ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ὁ πρόεδρος τοῦ Πρεσβυτερίου, δηλαδή τοῦ νοσοκομείου, δηλαδή τῆς ἐνορίας. Ὅπότε τό νοσοκομείο εἶναι ἡ ἐνορία. Μέσα εἶναι οἱ πρός θεραπεία καί οἱ θεραπευτές. Αὐτό εἶναι τό νοσοκομεῖο». (Ἐμπειρική Δογματική, τόμος Β΄, σελ. 273).

Σεβασμιώτατε, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ἡ εἴσοδος, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, στό νέο ἔτος σηματοδοτεῖ γιά μᾶς τούς χριστιανούς καί ἕνα νέο ξεκίνημα, μία ἀνατροφοδοσία καί ἕναν ἐπανατροχιασμό τῆς πνευματικῆς μας πορείας καί τοῦ ἀγώνα τῆς σωτηρίας μας. Θά μᾶς ἐπιτρέψετε, λοιπόν, μετά τά εἰσαγωγικά, νά καταθέσουμε στήν ἀγάπη σας καί κάποιες ἁπλές καλογερικές σκέψεις καί προτροπές πρός τούς ἐν Χριστῷ λαϊκούς ἀδελφούς μας, τούς ἐνορίτες τῆς Ἁγίας Σοφίας. Πρόκειται γιά λόγους ἐλπίδος καί παρηγορίας, λόγους ἀγάπης καί στηρίξεως, λόγους παραινετικούς γιά ἀνανέωση τοῦ ἐνθέου ζήλου μας καί γιά μιά νέα ἀρχή μετανοίας σέ αὐτή τήν νέα χρονιά πού εἰσερχόμαστε.

Διανύσαμε ἤδη τήν εὐλογημένη περίοδο τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου καί μετείχαμε στά ἀεί παρόντα θεῖα, μοναδικά, ἐξαίσια καί σωτήρια γεγονότα τῆς Ἐνανθρωπήσεως, τῆς Περιτομῆς καί τῆς Βαπτίσεως τοῦ γλυκυτάτου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς μόνης ἀκαταισχύντου ἐλπίδος μας, τοῦ μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος μας· μέ τίς πανευφρόσυνες καί μεγαλειώδεις ἱερές Ἀκολουθίες, τίς Λειτουργίες, τίς Ἀγρυπνίες καί τά μελωδικώτατα ψάλματα, πού μεταρσιώνουν τίς ψυχές καί μεταγγίζουν μέσα τους οὐρανό καί ἄκτιστη Χάρη, ὑπερκόσμια χαρά καί εἰρήνη.

Μέ ἀφορμή τίς λατρευτικές εὐκαιρίες τῶν Ἁγίων ἡμερῶν τῶν Ἑορτῶν, μιά πηγαία δοξολογία καί εὐχαριστία καί εὐγνωμοσύνη μᾶς συνεπαίρνει πρός τόν Παντευεργέτη Τριαδικό Θεό μας, πού μέσα στό ἄπειρο ἔλεος Του καί τήν ἀνεξιχνίαστη φιλανθρωπία Του καί στοργή Του, βρίσκεται πάντα Παρών μέσα στήν κιβωτό τῆς σωτηρίας μας, τήν Ἁγία Ἐκκλησία μας, διά τῆς ὁποίας κατεργάζεται τή σωτηρία καί τόν ἁγιασμό μας, μέ τή σώζουσα Ἀλήθεια, τήν ὁποία διαφυλάσσει ἀκραιφνή καί ἀναλλοίωτη ἀνά τούς αἰῶνες, μέ τά ἱερά Μυστήρια καί τό πλῆθος τῶν ἁγιαστικῶν πράξεων καί τελετῶν.

Ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ καλή καί σοφή καί στοργική μας Μάνα. Ἡ γαλακτροτροφοῦσα, ἡ παιδαγωγοῦσα, ἡ εἰρηνεύουσα, ἡ ἀναπαύουσα, ἡ συμπάσχουσα, ἡ θεραπεύουσα, ἡ συγχωροῦσα, ἡ ἁγιάζουσα, ἡ οὐρανοδρομοῦσα. Μέσα σ’ αὐτήν ἀναγεννόμεθα πνευματικά, στήν ἀγκαλιά της γαλουχούμεθα καί ἀνδρωνόμεθα. Στούς κόλπους της ἀγωνιζόμαστε, ἁγιαζόμαστε καί προγευόμαστε τή μέλλουσα εὐφροσύνη τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν καί μέσα σ’ αὐτή, τελικά, σωζόμαστε καί γευόμαστε ὀντολογικά τήν ἄκτιστη Χάρη καί τήν ἄκτιστη δόξα τοῦ Χριστοῦ μας.

Κι ὅμως αὐτή τή Μάνα, μέ τίς ἄπειρες εὐεργεσίες, ὄχι μόνο δέν τήν εὐχαριστοῦμε καί δέν τήν εὐγνωμονοῦμε, ἀλλά πολλές φορές καί τήν ἀγνοοῦμε καί τή λησμονοῦμε καί τήν πικραίνουμε, συμφυρόμενοι μέ τόν κοσμικό τρόπο ζωῆς καί τό ὀρθολογιστικό φρόνημα, ἀδικώντας ὅμως καί τόν ἑαυτό μας στερούμενοι τῆς σωστικῆς καί ἁγιαστικῆς της Χάριτος.

Ἀγνοώντας καί λησμονώντας τήν Ἐκκλησία, ἀγνοοῦμε καί λησμονοῦμε τόν ἴδιο τό Χριστό, ἀφοῦ Αὐτός εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, Αὐτός ἐνεργεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία, Αὐτός σώζει καί ἁγιάζει διά τῆς Ἐκκλησίας.

Κι ἐνῶ ὁ Κύριός μας καί Θεός μας Ἰησοῦς Χριστός, πού ταπεινώθηκε, σαρκώθηκε, σταυρώθηκε, ἀναστήθηκε καί ἀναλήφθηκε γιά νά θεώσει τήν ἀνθρώπινη φύση μας, εἶναι τό κέντρο τοῦ Οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, τό κέντρο τῆς Ἱστορίας καί τῆς Πίστεώς μας, τό κέντρο τῶν Θείων Γραφῶν καί τῆς Θείας Λατρείας, δυστυχῶς, δέν ἀποτελεῖ καί τό κέντρο τῆς ψυχῆς μας, τῆς διανοίας μας, τῆς καρδιᾶς μας, τό κέντρο τοῦ εἶναι μας. Δέν εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας, τό ἀγαλλίαμά μας, ὁ πόθος μας καί ἡ λαχτάρα μας. Καθημερινά ἐκθρονίζουμε στήν πράξη τόν Χριστό ἀπό τή ζωή μας, ἀπό τίς συναναστροφές μας, τίς συζητήσεις μας καί τίς ἀναζητήσεις μας, ἀπό τή σκέψη μας καί τή γλώσσα μας, ἀκόμα κι ἀπ’ τήν προσευχή μας. Ἡ πρώτη ἐντολή Του, τό «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου» (Μάρκ. ιβ΄, 30) δέν ἀποτελεῖ τήν κύρια μέριμνά μας, τήν πεμπτουσία τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγῶνα.

Ἀλλά, παρά τή δική μας ἀμέλεια, τή ραθυμία, τή χλιαρότητα καί τήν περί τά πνευματικά νωθρότητά μας, ὁ ἐράσμιος Νυμφίος τῶν ψυχῶν μας, ὁ γλυκύτατος Χριστός μας, δέν παύει νά κρούει τή θύρα τῆς ψυχῆς μας καί νά μᾶς ἀπευθύνει στοργικά, ἐπίμονα, ἀλλά καί διακριτικά τόν παρήγορο λόγο Του. Κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τό Χρυσόστομο:

«Ἐγώ εἶμαι καί πατέρας σου, μᾶς λέει ὁ Χριστός, ἐγώ καί ἀδελφός σου, ἐγώ καί νυμφίος σου, ἐγώ καί σπίτι σου, ἐγώ καί τροφή σου, ἐγώ καί ροῦχο σου, ἐγώ καί ρίζα, ἐγώ καί θεμέλιο, ἐγώ τά πάντα γιά σένα, γίνομαι ὅ,τι κι ἄν θελήσεις, κοντά μου τά ἔχεις ὅλα. Ἐγώ καί θά σέ ὑπηρετήσω· γιατί ἦρθα γιά νά διακονήσω καί ὄχι νά διακονηθῶ. Ἐγώ εἶμαι καί φίλος σου καί μέλος σου καί κεφαλή σου καί ἀδελφός καί ἀδελφή σου καί μητέρα σου, ἐγώ εἶμαι τά πάντα, μόνο νά τά ἔχεις καλά μαζί μου.

»Ἐγώ ἔγινα φτωχός γιά σένα καί ἐπαίτης γιά σένα, ἀνέβηκα στόν σταυρό γιά σένα, τάφηκα γιά σένα, γιά χάρη σου παρακαλῶ τόν Πατέρα μου στόν οὐρανό καί στάλθηκα στή γῆ ἀπό τόν Πατέρα μου ὡς δικός σου μεσολαβητής. Γιά μένα ἐσύ εἶσαι τά πάντα, καί ἀδελφός καί φίλος καί μέλος. Ὅ,τι ἔχω εἶναι καί δικό σου. Τί περισσότερο θέλεις»;

Ἀλήθεια, πόσο μωροί, πόσο ἀγνώμονες, πόσο ἄσοφοι ἀποδεικνυόμαστε πολλές φορές, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Δημιουργός τοῦ Παντός, ὁ Βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί Κύριος τῶν κυριευόντων, ὁ ἀνενδεής καί Παντοδύναμος Κύριος, ὁ φοβερός Θεός, «Ὅν φρίσσει καί τρέμει τά Χερουβείμ», ὁ Πλάστης καί Θεός μας, ἔρχεται τόσο κοντά μας· γίνεται ὁ πολυεύσπλαγχνος Πατέρας μας, ὁ ἀδελφός μας καί ὁ πιστός φίλος μας, ἕτοιμος νά μᾶς προσφέρει τά πάντα, θυσιάζοντας τόν ἴδιο τόν ἑαυτό Του· ἔρχεται νά μᾶς ὑπηρετήσει «ὡς ὁ διακονῶν», νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό τά βάρη καί τίς θλίψεις, νά μᾶς χαρίσει τά παρόντα καί τά μέλλοντα ἀγαθά Του, κι ἐμεῖς —ὤ τῆς παραφροσύνης!— τολμοῦμε νά Τόν ἀγνοοῦμε ἤ καί ἀκόμη νά Τόν περιφρονοῦμε «περί ἄλλα πολλά τυρβάζοντες».

Ἀδελφοί, «ἰδοὺ νῦν (τώρα, σήμερα, ὄχι αὔριο) καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν (τώρα, σήμερα, ὄχι αὔριο) ἡμέρα σωτηρίας» (Β΄ Κοριν. στ΄, 2). Τώρα, σ’ αὐτή τή ζωή ὑπάρχει τό ἔλεος καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Ὁ θάνατος καραδοκεῖ ἀνά πᾶσα στιγμή, ἡ αὐλαία πέφτει ὁσονούπω, ἡ Κρίσις χωρίς ἔλεος, ἀκριβοδίκαιη καί ἀδέκαστη. Πολύ σοφά ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς διδάσκει τή μεγάλη αὐτή ἀλήθεια μέ τούς συμβολισμούς μέσα στόν Ἱερό Ναό. Σέ ὅλες τίς εἰκόνες τοῦ Τέμπλου, δεξιά καί ἀριστερά τῆς Ὡραίας Πύλης καί ἐμπρός στήν Ὡραία Πύλη, οἱ ἀναμμένες κανδῆλες συμβολίζουν τό θεῖο ἔλεος πού δίνεται πλουσιοπάροχα σέ ὅσους προσέρχονται ἐν μετανοίᾳ ἐκεῖ, ἔμπροσθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης, γιά τήν Μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Ἐνῶ στόν ἐπισκοπικό θρόνο μέ τήν εἰκόνα τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Χριστοῦ, πού συμβολίζει τό βῆμα τοῦ Κριτοῦ, δέν ὑπάρχει κανδήλα, διότι ἀκριβῶς ἡ Κρίση τότε θά εἶναι ἀνέλεος.

Ἀδελφοί μας ἀγαπητοί! «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετὰ φόβου»! Εἶναι φοβερή ἡ ὥρα τῆς Κρίσεως καί ἡ κόλαση, ἡ μεγαλύτερη συμφορά, τό φοβερώτερο κακό. Τά δεινά τῆς κολάσεως, ἡ αἰώνια, δηλαδή, στέρηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, δέν ἔχουν καμμία σύγκριση μέ τίς συμφορές τῆς παρούσης ζωῆς. Ἄς εὐχόμαστε κανείς ἄνθρωπος στόν κόσμο νά μήν δοκιμάσει τήν ἄφατη ὀδύνη της. Ἄς μή παίζουμε «ἐν οὐ παικτοῖς». Τό διακυβευόμενο εἶναι ἡ ἀθάνατη ψυχή μας καί τό αἰώνιο μέλλον μας. Καλό θά ἦταν καί στίς εὐχές μας, σέ γιορτές ἤ διάφορες ἄλλες περιστάσεις, νά χρησιμοποιεῖται κι ἀπό τούς λαϊκούς ἀδελφούς μας, ἡ εὐχή τῶν Μοναχῶν: «Καλή μετάνοια, καλόν Παράδεισο».

Ὁ δρόμος γιά τόν Παράδεισο εἶναι ἕνας. Εἶναι ὁ δρόμος πού βάδισαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι: ὁ δρόμος τῆς μετανοίας, τῆς ἐπιστροφῆς στό σπίτι τοῦ Πατέρα μας. Ὁ δρόμος τῆς ἐπιστροφῆς στήν Ἐκκλησία μας καί στήν Ἁγία Παράδοσή της.

Πότε; Τώρα, σήμερα. Πῶς; Νά ἐπανέλθουμε στήν παλιά εὐσέβεια, στό φόβο τοῦ Θεοῦ, στήν ἁγία ἁπλότητα. Νά ἐπανέλθουμε ὅλοι, Κληρικοί, Μοναχοί καί λαϊκοί, στήν πραότητα, στήν ταπείνωση, στήν ἀκακία, στήν ἀφελότητα τῆς καρδίας, στήν κατά Θεόν γνώση καί σοφία. Καί ν’ ἀρχίσουμε ἀπό ἁπλά μικρά καί ἴσως τυπικά, κατά τό φαινόμενο, πράγματα· ἀλλά στήν πραγματικότητα πολύ σπουδαῖα καί οὐσιαστικά.

Νά πάρουμε, δηλαδή, καί πάλι στά χέρια μας τόν Συναξαριστή, τούς βίους τῶν Ἁγίων μας, τόν Εὐεργετινό, τά Γεροντικά, τήν ἁμαρτωλῶν σωτηρία, τόν Ἅγιο Νικόδημο, τόν Ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό... Καί κυρίως καί πρωτίστως νά ἀρχίσουμε νά μελετᾶμε τακτικά καί εὐλαβικά τήν Ἁγία Γραφή, Παλαιά καί Καινή Διαθήκη καί τά πατερικά κείμενα, πού ἑρμηνεύουν καί ἀναλύουν τήν Ἁγία Γραφή.

Νά ἔχουμε εὐπρεπισμένο εἰκονοστάσι —ὄχι στό σαλόνι γιά ἐπίδειξη—, ἀλλά σέ ἰδιαίτερο χῶρο, ἄν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα, ὅπου θά μποροῦμε νά ἀποσυρθοῦμε γιά προσευχή. Εἰκονοστάσι μέ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων φέρουμε τά ὀνόματα, μέ Σταυρό, μέ ἀναμμένη κανδήλα, μέ τή σύνοψη, τό Συνέκδημο, τά Προσευχητάρια. Εἰκονοστάσι, ὅπου, ὅπως οἱ παλιές εὐλαβεῖς οἰκογένειες, θά φυλάσσουμε καί ὅλα τά ἁγιαστικά (τά βάγια, τόν βασιλικό, λάδι ἤ μῦρο ἀπό προσκυνήματα, τό Μεγάλο ἁγιασμό κ.λπ.).

Νά μάθουμε νά ἐκκλησιαζόμαστε μέ εὐλάβεια καί μέ προσοχή στά τελούμενα. Νά προετοιμαζόμαστε ἀπό τήν προηγούμενη ἡμέρα, μέ σωματική καί ψυχική καθαριότητα καί προετοιμασία, μέ περισυλλογή, μέ ἀνάπαυση, μέ προσευχή καί μελέτη τῶν βίων τῶν Ἁγίων, τῶν Εὐαγγελικῶν καί Ἀποστολικῶν Ἀναγνωσμάτων καί τῶν ὑποθέσων τῶν μεγάλων Ἑορτῶν.

Νά ἀποκτήσουμε τήν ἐκκλησιαστική μας βιβλιοθήκη, ὅπου, ἐκτός τῶν ἄλλων πατερικῶν καί ψυχωφελίμων βιβλίων, θά ὑπάρχουν καί τά λειτουργικά βιβλία (τό Μέγα Ὡρολόγιο, ἡ Παρακλητική, τά Μηναῖα, τό Πεντηκοστάριο, τό Τριώδιο κ.λπ).

Νά ἀρχίσουν οἱ νοικοκυρές, ὅσες δέν τό κάνουν, νά ζυμώνουν πρόσφορα μέ εὐλάβεια καί μέ εἰδική προετοιμασία, νά προσφέρουν τό νᾶμα, τό καθαρό κερί καί τό θυμίαμα γιά τήν Θεία Λειτουργία, μαζί μέ τά ὀνόματα, ζώντων καί κεκοιμημένων, ὑπογραμμίζοντας κάποιο ὄνομα μέ ἰδιαίτερη ἀνάγκη (καλό θά ἦταν καί μέ τό αἴτημά του). Ἡ μνημόνευση τῶν ὀνομάτων καί ἡ προσφορά τῶν δώρων ἀποδίδουν τή μεγαλύτερη ὠφέλεια σέ ζῶντες καί κεκοιμημένους, ὅση ὠφέλεια δέν μπορεῖ νά προσφέρει καμμία ἄλλη προσευχή ἐπί τῆς γῆς. Ἰδίως γιά τούς κεκοιμημένους μας, πού δέν ἔχουν πλέον τή δυνατότητα νά βοηθήσουν τόν ἑαυτό τους καί περιμένουν μόνον ἀπό ἐμᾶς. Καλές οἱ δωρεές καί τά στεφάνια, ἀλλά ἡ Θεία Λειτουργία γιά τούς ἀνθρώπους μας εἶναι τό ἀναντικατάστατο ἀποκούμπι τους.

Πολύ ὠφέλιμο θά ἦταν νά τελοῦμε καί Θεῖες Λειτουργίες (ν’ ἀνοίγουμε τίς Ἐκκλησιές, ὅπως συνηθίζει νά τό λέει ὁ λαός μας) ὑπέρ τῶν οἰκογενειῶν μας, τῶν συγγενῶν μας, τῶν φίλων μας, ἀλλά καί τῶν ἐχθρῶν μας, καί τῶν κεκοιμημένων μας, μή παραλείποντας καί ὅλα τά διατεταγμένα (κόλλυβα καί ὑψώματα γιά τούς Ἁγίους μας, ἀρτοκλασία, μνημόσυνα, τρισάγια καί κόλλυβα γιά τούς κεκοιμημένους μας).

Νά καταργήσουμε τά πάρτι καί τά γενέθλια, τά ἐκ τῆς Δύσεως προερχόμενα καί γιά λόγους ἐμπορικούς προβαλλόμενα καί ἐπιβαλλόμενα, ἀλλά καί γιά λόγους οἰκογενειακῆς προβολῆς προτιμώμενα... Νά ἐπιμείνουμε στίς Ἑορτές τῶν Ἁγίων μας· μή καταλύοντας, τιμώντας τόν Ἅγιο καί τήν νηστεία, ὅταν εἶναι ἡμέρα νηστείας.

Νά μάθουμε νά χρησιμοποιοῦμε τίς εἰδικές εὐχές καί νά ἐπικαλούμαστε τούς Ἁγίους γιά τήν κάθε περίσταση, ὅπως ἀσθένεια, βασκανία, μαγεία κ.λπ. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει γιά κάθε περίπτωση, καί γιά τήν πιό ἁπλή, εὐχές καί προσευχές καί ἐπικαλεῖται τούς Ἁγίους, πού ἔχουν λάβει ἀπό τόν Θεό εἰδικό χάρισμα· π.χ.: ἡ Ἁγία Παρασκευή γιά τά μάτια, ὁ Ἅγιος Παρθένιος Λαμψάκου γιά τόν καρκῖνο, ὁ Ἅγιος Ἀντίπας γιά τά δόντια, ὁ Ἅγιος Μηνᾶς γιά εὕρεση ἀντικειμένων πού χάθηκαν κ.ο.κ. Ἐπισημαίνουμε στό σημεῖο αὐτό καί ἐπιμένουμε ἰδιαιτέρως: ὅτι ὁ Χριστιανός δέν πρέπει ποτέ, σέ καμμία περίπτωση, νά καταφεύγει γιά τήν ἐπίλυση προβλημάτων (ἀρρώστιες παιδιῶν, συγγενῶν, ἀποκατάσταση κ.λπ.) σέ μάγους, φωτισμένους, φωτισμένες ἀστρολόγους, χαρτορίχτρες, μέντιουμ κ.λπ.) Εἶναι προτιμώτερο νά πεθάνει τό παιδί μέσα στήν Ἐκκλησία, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, νά μήν παντρευτεῖ τό παιδί, παρά νά ζήσει ἤ νά ἀποκατασταθεῖ, μέ τή βοήθεια τοῦ Σατανᾶ —κι αὐτό, βεβαίως, ἀμφίβολο— παρά νά χάσει τήν ψυχή του. Νά τελοῦμε, κατά διαστήματα, τόν Μικρό Ἁγιασμό καί τό Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Εὐχελαίου στά σπίτια μας, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν τά πλέον ἀσφαλή ἀλεξικέραυνα κατά τῆς δαιμονικῆς ἐνέργειας καί ἐπήρειας καί κυρίως νά προσερχόμαστε τακτικά στό μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Μεταλήψεως. «Τό πετραχήλι τοῦ παπᾶ καίει τήν γούνα τοῦ σατανᾶ», λέει σοφά ὁ λαός μας.

Νά μήν παραλείπουμε τό σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ —καί μάλιστα σωστά— καί τήν προσευχή πρίν καί μετά τό φαγητό. Δέν εἶναι καθόλου μιά τυπική συνήθεια αὐτό· εἶναι εὐλογία καί προστασία ἀπό κάθε ἐπήρεια δαιμονική καί βασκανία (πολλές φορές φαγητά ἤ γλυκίσματα, πού μᾶς προσφέρθηκαν, ἦταν μολυσμένα ἀπό μαγικά)... Ἀλλά εἶναι καί εὐγνωμοσύνη καί εὐχαριστία πρός τόν δωρεοδότη καί τροφοδότη Κύριό μας καί Θεό μας.

Νά τηροῦμε τήν ἀργία τῆς Κυριακῆς καί τῶν μεγάλων Ἑορτῶν, ἀφιερώνοντας τίς ἡμέρες αὐτές σέ περισσότερη προσευχή, πνευματική μελέτη, ἄσκηση φιλανθρωπίας, ἀνάπαυση καί ἐπικοινωνία μέσα στήν οἰκογένεια.

Νά τηροῦμε μέ εὐλάβεια τίς καθιερωμένες νηστεῖες, ἐκτός ἀσθενείας καί μέ τήν εὐλογία τοῦ Πνευματικοῦ, ἀρετή καί ἄσκηση πού εἶναι πολύ ὠφέλιμη καί γιά τήν σωματική μας ὑγεία. Μή λησμονοῦμε τό πατερικό λόγιο «ὁ λαιμός τῆς κοιλίας εἶναι ἡ πόρτα τῆς πορνείας».

Νά προσφέρουμε καί ἀπό τό ὑστέρημά μας ἀκόμη —γιατί οὕτως ἤ ἄλλως τό περίσσευμα ἀνήκει στούς φτωχούς— στούς ἀνήμπορους, στούς ἔχοντες ἀνάγκη, πού εἶναι ἀδελφοί τοῦ Χριστοῦ μας. Ἡ ἀγάπη ἡ διά τῆς φιλανθρωπίας ἐνεργουμένη, εἶναι τό μέτρο τῆς Μελλούσης Κρίσεως, ὅπως ξεκάθαρα τονίζεται στό Εὐαγγέλιο.

Νά συνεισφέρουμε καί στήν ἀνέγερση καί τόν εὐπρεπισμό Ἱερῶν Ναῶν καί Μονῶν —τό λέω αὐτό, ὄχι γιατί εἶμαι Μοναχός καί Παπᾶς— ἀλλά γιά νά μνημονευόμαστε διά παντός ὡς κτίτορες καί εὐεργέτες, κι ὅταν ἀκόμη θά ἐκλείψει ἡ συγγένειά μας καί τό ὄνομά μας ἀπό τή γῆ αὐτή.

Νά προσπαθοῦμε νά διατηροῦμε τή μνήμη τοῦ Θεοῦ καί τήν προσευχή καθ’ ὅλη τήν ἡμέρα, μέ σύντομες ἱκετευτικές καί δοξολογικές προσευχές. Ἀκόμη καί μέσα στίς μέριμνες, τήν πίεση καί τήν κόπωση τῆς καθημερινότητος εἶναι πολύ ἀπαραίτητη καί χρήσιμη ἡ συνεχής ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός Του. Γι’ αὐτό σέ κάθε στιγμή, ἀδελφοί μας, ὅπου καί ἄν βρισκόμαστε καί μέ ὅποια ἐργασία καί ἄν ἀπασχολούμαστε (στό δρόμο, στό αὐτοκίνητο, στό σπίτι, παντοῦ), νά μήν παραλείπουμε νά λέμε μέσα μας τήν καρδιακή εὐχή, τήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ, ἡ ὁποία ἐνδυναμώνει, εὐλογεῖ, χαριτώνει καί φωτίζει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ εὐχή αὐτή εἶναι: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησέ με» ἤ ἁπλούστερα: «Χριστέ μου ἐλέησέ μας καί συγχώρεσέ μας, τόν ἄνδρα μου ἤ τή γυναίκα μου, τά παιδιά μου κι ὅλο τόν κόσμο». Ἄν καί οἱ παλιές γιαγιάδες, πού βίωναν τήν πρακτική θεολογία, προσεύχονταν πρῶτα γιά τή σωτηρία τῶν ἄλλων καί ἔπειτα γιά τή δική τους καί τῆς οἰκογενείας τους.

Νά κάνουμε πολλές φορές κατά τή διάρκεια τῆς ἡμέρας καί σωστά τό σημεῖο τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ —εἶναι ὁμολογία αὐτό καί πολύ δυνατή προσευχή—, κατά τήν εἴσοδο καί ἔξοδο ἀπό τό σπίτι μας, ἀπό τό χῶρο τῆς ἐργασίας μας, ἀπό τό αὐτοκίνητό μας, σέ στιγμές δύσκολες πού χρειαζόμαστε περισσότερο τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Μήν κυκλοφοροῦμε ποτέ χωρίς τόν ἐπιστήθιο σταυρό ἐπάνω μας.

Νά μάθουμε νά βαδίζουμε τόν ἴσιο δρόμο καί μέ τό σταυρό στό χέρι καί νά εἴμαστε σίγουροι —παρά τά λεγόμενα περί τοῦ ἀντιθέτου— ὅτι θά ἔχουμε σ’ αὐτή τή ζωή τή διαρκή εὐλογία καί προστασία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί στήν ἄλλη ζωή θά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός τῶν ἐπουρανίων Του ἀγαθῶν.

Ἀφήσαμε τελευταῖο τό σπουδαιότατο ζήτημα τῆς τακτικῆς, εἰλικρινοῦς καί ἐν μετανοίᾳ Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, χωρίς τήν ὁποία δέν εἶναι δυνατόν νά ἔχουμε πνευματική ζωή καί, κατά συνέπειαν, σωτηρία καί ἁγιασμό, καί τῆς Θείας Κοινωνίας, στήν ὁποία πρέπει νά προσερχόμαστε τακτικά κι ἐμεῖς καί τά παιδιά μας, μέ τήν εὐλογία τοῦ Πνευματικοῦ.

Κατακλείοντας τήν μικρή αὐτή καλογερική ὁμιλία μας ἀφήνουμε γιά κάποια ἄλλη πνευματική εὐκαιρία καί συνάντηση ἀρκετές ἀκόμη τέτοιες ἁπλές, πρακτικές, ἀλλά πολύ οὐσιαστικές καί σωστικές ἀναφορές στήν παραδοσιακή καί ἐμπειρική καθημερινή κατά Χριστόν ζωή μας.

Σεβασμιώτατε,

Εὐχηθεῖτε νά βάλουμε ἀρχή μετανοίας ἀπό σήμερα. Ἄς φιλοτιμηθοῦμε, ἄς ξεκινήσουμε, ἄς πέσουμε, ἄς ξανασηκωθοῦμε —ἄλλωστε, κατά τούς Ἁγίους Πατέρες, ἅγιος εἶναι ὁ συνεχῶς ἀνιστάμενος—, ἄς παρακινεῖ ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἄς φροντίζει ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἄς συγχωρεῖ ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἄς ἀγαπᾶ ὁ ἕνας τόν ἄλλο, γιά νά βρεθοῦμε ὅλοι μαζί, ὅπως ἐδῶ στή γῆ καί στόν Παράδεισο.

Ὁ ἀγώνας μας εἶναι σκληρός καί ἀνελέητος, γιατί οἱ κακές συνήθειες καί τά πάθη εἶναι ριζωμένα μέσα μας καί φιλεπίστροφα. Ἀλλά τά ἔπαθλα αἰώνια καί ἀτίμητα. Συστρατιῶτες στή στρατεία τοῦ Χριστοῦ καί συναθλητές στόν ἀγώνα τῆς σωτηρίας μας, ἀδελφοί καί φίλοι, ἄς ἐμψυχώνουμε καί ἄς στηρίζουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο στόν χειμώνα τῆς παρούσης ζωῆς, μέ τά λόγια πού ἄλλοι στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ, πολύαθλοι καί Μεγαλομάρτυρες Ἅγιοι, φίλοι καί ἀδελφοί, οἱ Ἅγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες στή λίμνη τῆς Σεβαστείας, ἀλληλοενισχύονταν, γιά νά ὑπομείνουν μέχρι τέλους τό φρικτό μαρτύριό τους:

«Δριμὺς ὁ χειμών, ἀλλὰ γλυκὺς ὁ Παράδεισος· ἀλγεινὴ ἡ πῆξις, ἀλλ’ ἡδεῖα ἡ ἀπόλαυσις. Μὴ οὖν ἐκκλίνωμεν, ὦ συστρατιῶται· μικρὸν ὑπομείνωμεν, ἵνα τοὺς στεφάνους τῆς νίκης ἀναδησώμεθα, παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ Σωτῆρος τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Σεβασμιώτατε, εὐχηθεῖτε νά ἔχουμε μία καλή καί εὐλογημένη χρονιά μέ πλούσια πνευματική καρποφορία, μέ ὑγεία σωματική καί πνευματική. Εὐχηθεῖτε, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός νά εὐλογήσει πλουσιοπάροχα τήν νεοσυσταθείσα αὐτή ἐνορία, ὥστε καί ὁ ναός σύντομα νά ἀποπερατωθεῖ καί νά καταστεῖ πηγή ἁγιασμοῦ καί σωτηρίας ὅλων τῶν ἐνοριτῶν της.

Οικουμενιστική βραδιά συμπροσευχής στη Θεσσαλονίκη (!)

2012-01-17T10:50:00.010+02:00

Φωτό: Από τη διαθρησκευτική συνάντηση και συμπροσευχή στην Ασίζη υπό την αιγίδα του Βατικανού

Με το σχετικό δημοσίευμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου αποκαλύπτεται για ακόμη μια φορά η οικουμενιστική λογική και τακτική που περιτριγυρίζει τους οικουμενιστές, καθώς επίσης προβάλλεται και η "ανωτερότητα- ανεχτικότητα" τους σε καθετί αντίθετο...

Παραθέτουμε το δημοσίευμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ):

Θεσσαλονίκη: Ορθόδοξοι, ρωμαιοκαθολικοί, προτεστάντες και αρμένοι θα προσευχηθούν μαζί.

Τους χώρισαν διαμάχες χρόνων, αναθέματα και αντιπαραθέσεις χωρίς τέλος, πολλές από τις οποίες συνεχίζονται και σήμερα. Ωστόσο, ορθόδοξοι, καθολικοί, προτεστάντες, Αρμένιοι, αγγλικανοί και ευαγγελικοί ίσως να μην βρίσκονται τόσο μακριά όσο μπορεί κάποιοι να πιστεύουν, καθώς το κοινό τους στοιχείο είναι η χριστιανική πίστη.

Αυτό επιβεβαιώνει, άλλωστε, ένας θεσμός που ξεκίνησε πριν από περίπου 30 χρόνια, αφού είχε προηγηθεί η κοινή πρωτοβουλία του Πατριάρχη Αθηναγόρα και του Πάπα Παύλου του 6ου για την άρση των αναθεμάτων που ως τότε εμπόδιζαν τις δύο Εκκλησίες ακόμη και να συνομιλήσουν μεταξύ τους.

Με αφορμή την εβδομάδα παγκόσμιας προσευχής για τη χριστιανική ενότητα, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στα τέλη Ιανουαρίου, το ερχόμενο Σάββατο χριστιανοί διαφόρων ομολογιών θα συμμετάσχουν στην οικουμενική βραδιά συμπροσευχής, που θα πραγματοποιηθεί στον καθολικό καθεδρικό ναό Θεσσαλονίκης της Ασπίλου Συλλήψεως της Θεοτόκου, επί της οδού Φράγκων.

Στην τελετή αυτή, που διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδας και όλου του κόσμου, διαβάζονται κείμενα από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, ψάλλονται ύμνοι, γίνονται ομιλίες και κοινοποιείται η συμμετοχή του κόσμου σε έναν κοινό φιλανθρωπικό σκοπό.

Στόχος της εκδήλωσης είναι να τονωθεί το αίτημα ενότητας μεταξύ των χριστιανών.

Συμβολική πράξη ενότητας υπέρ του διαλόγου

«Πρόκειται για μια συμβολική πράξη που γίνεται από την πλευρά των χριστιανών ώστε να μπορέσει να συνεχιστεί ο διάλογος μεταξύ των Εκκλησιών που πραγματοποιείται διαρκώς σε επίπεδο εκκλησιαστικών ηγεσιών.

Ο διάλογος αυτός στην πραγματικότητα δεν σταμάτησε ποτέ, αλλά επίσημα ξεκίνησε τη δεκαετία του ΄60, όταν με κοινή πρωτοβουλία του Πατριάρχη Αθηναγόρα και του Πάπα Παύλου του 6ου , που συναντήθηκαν στα Ιεροσόλυμα, ήρθησαν τα αναθέματα μεταξύ των Εκκλησιών» εξηγεί στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο αναπληρωτής καθηγητής Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Μιλτιάδης Κωνσταντίνου.

Σύμφωνα με τον ίδιο, κανείς διάλογος δεν μπορεί να ευοδωθεί μεταξύ των Εκκλησιών, αν δεν υπάρχει μια προσέγγιση, με τα όποια σκαμπανεβάσματά της. «Αφετηρία της συμπροσευχής είναι η διαπίστωση κοινών πραγμάτων, ακόμη και αν διατυπώνονται διαφορετικά» τονίζει.

Αναφορικά δε με την πορεία του διαλόγου μεταξύ των Εκκλησιών, τη χαρακτηρίζει επίπονη διαδικασία και σχολιάζει ότι άλλοτε προχωρά με πιο μεγάλα βήματα και άλλοτε με μικρότερα ή με πισωγυρίσματα.

Οι χριστιανικές κοινότητες της Θεσσαλονίκης

Η διοργάνωση της συμπροσευχής δεν ανήκει συγκεκριμένα σε κάποιο επίσημο θεσμοθετημένο φορέα, γίνεται όμως με πρωτοβουλία της ενορίας των Καθολικών στη Θεσσαλονίκη και σε συνεργασία με μέλη των χριστιανικών κοινοτήτων της πόλης.

Και όσο και αν τα απόλυτα ποσοστά κάθε ομολογίας δεν φαίνεται κατ’ αρχήν να έχουν σημασία, αποκαλύπτουν ενδεχομένως κάποια στοιχεία για τον πληθυσμό της πόλης.

«Εκ των πραγμάτων οι ορθόδοξοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι στη Θεσσαλονίκη, συνεπώς συμμετέχουν αντίστοιχα και στη συμπροσευχή. Από τις υπόλοιπες ομολογίες οι προτεστάντες είναι οι πιο πολυπληθείς» τονίζει ο επίκουρος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ Χαράλαμπος Ατματζίδης, ο οποίος θα μιλήσει στη φετινή εκδήλωση.

Σε ό,τι αφορά την παρουσία του ρωμαιοκαθολικού στοιχείου στη Θεσσαλονίκη, εκτιμάται ότι είναι μικρότερη από εκείνη των προτεσταντών, ωστόσο η έδρα της Καθολικής Εκκλησίας στη Θεσσαλονίκη εξυπηρετεί ολόκληρη τη βόρεια Ελλάδα. Αύξηση, εξάλλου, του πληθυσμού των ρωμαιοκαθολικών παρατηρείται και στην Αθήνα λόγω της έλευσης μεταναστών από τις Φιλιππίνες, την Πολωνία και την Κροατία.

Ως προς τους Αρμένιους, είναι Έλληνες που βρίσκονται εδώ και πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, αλλά και μετανάστες που έφτασαν στην περιοχή μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι πολέμιοι της συμπροσευχής

Όπως, όμως, και άλλες μορφές συλλογικής δράσης, έτσι και η οικουμενική βραδιά συμπροσευχής έχει δεχτεί κριτική από μεμονωμένα άτομα και από διάφορους κύκλους που προβάλλουν ενστάσεις ως προς τον οικουμενικό της χαρακτήρα.

«Κάθε τέτοια εκδήλωση συναντά και αρνητικές τοποθετήσεις μερικών ανθρώπων, κάτι που δεν είναι ούτε αθέμιτο ούτε μη αποδεκτό» σχολιάζει ο κ. Ατματζίδης.

Τά βαθύτερα αἴτια καί ὁ χαρακτήρας τῆς κρίσεως, τρόποι ἀντιμετωπίσεώς της καί ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁμιλία (βίντεο) Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου

2012-01-15T13:47:00.001+02:00

Ἡ ὁμιλία (βίντεο) μὲ τίτλο «Τά βαθύτερα αἴτια καί ὁ χαρακτήρας τῆς κρίσεως, τρόποι ἀντιμετωπίσεώς της καί ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας» τοῦ Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου, Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου στο Πολεμικό Μουσεῖο στὶς 14/1/2012, ὑπό τήν αἰγίδα τῆς «Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν»

Διαβάστε την ομιλία εδώ

πηγή: Αναβάσεις

Πορίσματα ἡμερίδος γιά τήν αἰτία καί τίς προτάσεις ὑπερβάσεως τῆς κρίσεως. (Πολεμικό Μουσεῖο 14/1/12)

2012-01-15T13:32:00.001+02:00

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν στά πλαίσια τῶν σκοπῶν της ὀργάνωσε ἡμερίδα μέ θέμα: «Τά αἴτια τῆς «κρίσεως» στήν Ἑλλάδα καί προτάσεις γιά τήν ὑπέρβασή της» καί κατέληξε στά ἀκόλουθα πορίσματα - συμπεράσματα.

Ἡ παροῦσα κρίση εἶναι πολύπλευρη καί ἔχει βαθειές ρίζες καί αἴτια. Μιά ἐπιφανειακή θεώρησή της δέν ἀποκαλύπτει τήν οὐσία της καί δέν βοηθεῖ σέ προτάσεις γιά ὑπέρβασή της. Ἡ κρίση εἶναι πολιτική, οἰκονομική, ἐθνική, πολιτιστική, πνευματική μέ ὅ,τι σημαίνει αὐτό γιά τόν ὀρθόδοξο Ἕλληνα.

Ἐν πρώτοις ἡ Ἑλλάδα διακρίνεται γιά τόν πολιτισμό της, πού διαμορφώθηκε ὡς ἑλληνορθόδοξος μέ τήν καταλυτική συμβολή τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Πατέρες προσέλαβαν τόν ἀρχαῖο ἑλληνικό πολιτισμό (γλῶσσα, φιλοσοφία καί τέχνη), τόν καθάρισαν ἀπό τήν παγανιστική προοπτική του. Τοῦ ἔδωσαν τή χάρη τοῦ Χριστοῦ τόν προσέφεραν στήν κοινωνία πού ὀργανώθηκε κοινοτικά ὡς Σῶμα Χριστοῦ καί παρήγαγε πολιτισμό θεανθρώπινο πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στό ὑπέρ φύση, στή θέωση. Ἡ σταδιακή ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ἑλληνορθόδοξη νηπτική παράδοση καί ἡ διείσδυση ξένων προτύπων νόθευσε τόν πολιτισμό καί ἀλλοίωσε τίς ἀνθρώπινες σχέσεις, ὁδηγώντας τήν Ἑλλάδα σέ πολιτιστική, πνευματική καί οἰκονομική ἐξάρτηση.

Ἡ οἰκονομική κρίση, ὅπως ἐμφανίστηκε ἀκαριαῖα, εἶναι ἀναμφισβήτητα τεχνητή καί μοιάζει νά στοχεύει μετά τήν ἐγκαθίδρυση μιᾶς κοινοβουλευτικῆς δικτατορίας ὄχι στήν ἐξόφληση τῶν δανειστῶν, ἀλλά στήν ἐξαθλίωση, τήν ἐξαχρείωση καί τήν ὑποδούλωση τῶν Ἑλλήνων σέ ξένα ἄδηλα κέντρα καί στήν ἔνταξη τῆς Ἑλλάδος καί τῶν Ἑλλήνων σέ μιά παγκόσμια κυβέρνηση, ὅπως τό ζητοῦν ὅλοι οἱ δοτοί ἡγέτες τῶν μεγάλων κρατῶν. Ἡ πορεία πρός τήν ὑποδούλωση αὐτή ἔχει ξεκινήσει πρίν ἀκόμη ἀπό τήν ἀπελευθέρωση ἀπό τόν τουρκικό ζυγό, μέ τόν διαρκῆ δανεισμό ἀπό ξένους τοκογλύφους καί τήν κακοδιαχείριση ἀπό δοσίλογες κυβερνήσεις. Τό Δ.Ν.Τ. εἶναι ὁ μεταλλαγμένος Διεθνής Οἰκονομικός Ἔλεγχος πού στράγγιζε κάθε δημόσιο ἔσοδο τῆς πατρίδος μας. Τό τωρινό φοβερό χρέος τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους πρός τίς Τράπεζες, ὅπως τονίστηκε, δέν εἶναι πραγματικό, ἀλλά ἐξογκωμένο τόσο πού εἶναι ἀδύνατο νά ἐξοφληθεῖ χωρίς τήν παραχώρηση τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου, τῶν παραθεριστικῶν κέντρων καί τῶν μνημείων μας.

Μέσα στά πλαίσια τῆς ἀνασφάλειας καί τῆς καταθλίψεως πού δημιουργεῖ ἡ κρίση καί φέρνει τόν καθένα σέ σκοτισμό καί ἀπόγνωση ἐμφανίζονται καί ἄλλες παράμετροι - στοχεύσεις τῶν σκοτεινῶν κέντρων, ὅπως ἡ λεγόμενη ἠλεκτρονική διακυβέρνηση, πού μέ τό δέλεαρ τῆς «ἐξυπηρετήσεως» παγιδεύει τήν θεόσδοτη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ φυσική ἀπόληξη τῆς Η.Δ., ἡ ἐπαπειλούμενη «Κάρτα τοῦ Πολίτη» μέ τόmicrochip, ἀποτελεῖ ἕνα ἐπικίνδυνο ἐργαλεῖο ἐξανδραποδισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐλέγχου, χειραγωγήσεως καί φυσικῆς παρακολουθήσεως. Ἐκτός ἀπό αὐτή πού ἴσως ἀποτελεῖ τήν ἀπώτερη στόχευση τῶν νεοταξικῶν κέντρων, πρόκληση γιά τή ζωή καί τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ ἡ διά νόμου στανική ἀφαίρεση ζωτικῶν ὀργάνων πρός μεταμόσχευση, ἐνῷ μέ τήν ἀθρόα λαθρομετανάστευση ἐπιδιώκεται ἡ σταδιακή ἀλλοίωση τῆς πληθυσμιακῆς συνθέσεως, πού θά διευκολύνει ἀκόμη περισσότερο τήν ὑποταγή τῶν Ἑλλήνων στά κελεύσματα τῆς Νέας Τάξεως. Πρός τήν ἴδια κατεύθυνση κινεῖται καί ὁ ἐσχάτως καλλιεργούμενος νεοοθωμανισμός πού ἀναπτύσσει τήν ἰδέα φιλίας, συνεργασίας καί ἐν τέλει ὑποταγῆς στή γείτονα Τουρκία.

Ὅλα τά ἀνωτέρω καί ὅσα μεθοδεύονται μέ τά ἀλλεπάλληλα μνημόνια, τά μεσοπρόθεσμα, τίς δανειακές συμβάσεις καί τή φοροκαταιγίδα, μέ τίς περικοπές, τά ποικίλα «χαράτσια» βρίσκονται ἔξω ἀπό τή συνταγματική τάξη. Πληθώρα διατάξεων τοῦ Συντάγματος παραβιάζονται προκλητικά, καθώς καταλύεται ἡ ἐθνική κυριαρχία καί καταπατεῖται ἡ ὑπό τοῦ Συντάγματος προστατευόμενη «ἀξία τοῦ ἀνθρώπου» καί τῆς ζωῆς του καί ἐπίσης τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ὅπως τό δικαίωμα στήν προστασία τῆς ὑγείας του, τῆς οἰκογενείας, τῆς μητρότητος καί τό δικαίωμα στήν ἐργασία.

Περιγράφοντας τήν κρίση σέ ὅλο τό εὗρος της ἀναζητοῦμε τά αἴτιά της. Η κρίση μεθοδεύτηκε ἀπό τήν πλευρά τῶν δανειστῶν λόγω τῆς ἀπύθμενης πλεονεξίας τους μέ κακότητα καί διάθεση ἐπιβολῆς, λόγω διαφορᾶς πίστεως, νοοτροπίας καί ζωῆς ἀπ᾿ αὐτούς, ἐξ αἰτίας τῶν ἱστορικῶν καταβολῶν μας καί τῶν ἔστω ὑπολειμμάτων τοῦ ρωμαίικου πολιτισμοῦ μας. Ἀπό τή δική μας πλευρά κυριώτερο αἴτιο κρίνεται ἡ ἀποστασία μας ἀπό τή χριστιανική ζωή, τή λιτή ἀσκητική βιωτή, τή φιλαδελφία καί το φιλότιμο καί ἀπό τήν ἄλλη ἡ ἁμαρτία σέ ὅλες της τίς ἐκφάνσεις, καθώς καί ἡ ἀδιαφορία γιά τήν προώθηση τῆς ἀνομίας, τῆς ἀλλοτριωτικῆς παιδείας, τῆς ἄθρησκης ἀγωγῆς καί τῆς παραχαράξεως τῆς ἱστορίας μας. Ὁ δουλοπρεπής θαυμασμός πρός τήν εὐρωπαϊκή κουλτούρα καί τά ξένα πρότυπα μᾶς ὁδήγησαν μακριά ἀπό τά ρωμαίικα ὀρθόδοξα κεκτημένα μας. Στό ἴδιο περιβάλλον κινήθηκε καί ἡ ἑκάστοτε πολιτική ἐξουσία, τῆς ὁποίας οἱ έκπρόσωποι κατέστησαν ὑποτελῆ τή χώρα σέ ξένα κέντρα, ἐνῷ πολλοί ἐξ αὐτῶν ὠθούμενοι ἀπό διεφθαρμένα καί ἰδιοτελῆ κριτήρια φόρτωσαν μέ ὑπέρμετρο δανεισμό τήν πατρίδα μας.

Ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀντιμετώπιση τῆς κρίσεως καί στίς προτάσεις γιά ὑπέρβασή της θεωροῦνται σημαντικά:

- Ἡ ἀντικειμενική ἐνημέρωση - ὄχι ἡ τρομοκρατική τηλεοπτική τρομοκρατία - γιά ὅσα συμβαίνουν, χωρίς εἰ δυνατόν ὑπερβολική στενοχωρία πού συγχέει τήν κρίση μας.

- Ἡ ἀφύπνιση, ἡ καταπάτηση τοῦ φόβου καί ἀνάκτηση γενναίου ρωμαίικου φρονήματος. Ὁ ἀναβαπτισμός στήν ἑλληνική ἱστορία στή διαχρονία της καί ἡ προώθηση τῆς γνώσεώς της στό οἰκογενειακό, ἐπαγγελματικό περιβάλλον θά ἀποτελοῦσε ἰσχυρό βοήθημα πρός αὐτόν τόν στόχο.

- Ἡ ἐσωτερική ἀντίσταση, ὄχι ἡ ψοφοδεής ὑποταγή σέ κάθε κίνηση τῆς ἐξουσίας, πού περιλαμβάνει ὁπωσδήποτε τήν ἄρνηση παραλαβῆς τῆς ἑτοιμαζομένης κάρτας τοῦ Πολίτη καί, γιά ὅσους δύνανται, τήν ἄρνηση πληρωμῆς τῶν χαρατσιῶν.

- Ὅλα τά ἀνωτέρω δέν μποροῦν νά πραγματοποιηθοῦν ὀρθά καί ἀποτελεσματικά χωρίς τήν πνευματική τους ἀφετηρία, πού εἶναι ἡ αὐτοεξέταση ὅλων μας καί ἡ μετά δακρύων μετάνοια ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτό σημαίνει ἱερά ἐξομολόγηση, ἡ ὁποία καθαίρει καί φωτίζει τόν νοῦ μας καί ἀδιάλειπτη προσευχή - ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ μέ τό κομβοσχοῖνι γιά νά ἑλκύσουμε τό θεῖο ἔλεος. Ἀπό κανένα στόμα κι ἀπό καμμιά καρδιά νά μή λείψει τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με». Συνέπεια τῆς μετανοίας πρέπει νά εἶναι ἕνας θεανθρώπινος τρόπος ζωῆς. Βέβαια γιά ὅλα τοῦτα χρειάζεται ποιμαντική καθοδήγηση. Ἡ Ἐκκλησία μας διά τῶν Μητροπόλεων, τῶν μοναστηριῶν καί τῶν ἐνοριῶν ὀφείλει νά εἶναι θεραπευτήριο ψυχῶν, πού μέ τά πνευματικά της φάρμακα θά ἐξαλείψει τά τραύματα τῶν ἁμαρτιῶν, θά ἐπουλώσει τίς πληγές τῶν θλίψεων καί τῆς ἀπογνώσεως καί θά δώσει ἀληθινή ὀντολογική ἐλπίδα πού κανείς ντόπιος ἤ ξένος ἐπίβουλος δέν μπορεῖ νά καταργήσει.

Παράλληλα ὀφείλουμε ὅλοι ἐνθυμούμενοι ὅτι εἴμαστε «ἀλλήλων μέλη» νά συμπαρασταθοῦμε καί ἐκ τοῦ ὑστερήματος μας τοὐλάχιστον σέ ἀνθρώπους πού βρίσκονται στά ὅρια τῆς ἐπιβιώσεως καί σέ ὅσους ἀπειλοῦνται μέ κατάσχεση τῶν σπιτιῶν τους.

Ὡς Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι ὀφείλουμε, ὅπως ἐπιτάσσει ἡ ἱστορία μας, νά κρατήσουμε ζωντανή τήν ἐλπίδα μας στόν Χριστό καί στίς πρεσβεῖες τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου καί ὅλων τῶν Ἁγίων μας. Ὄχι στήν ἀπελπισία, στήν κατάθλιψη καί τήν ἡττοπάθεια.

Ὁ παντοδύναμος Κύριος δύναται πάντα: «Κύριος διασκεδάζει βουλάς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δέ λογισμούς λαῶν καί ἀθετεῖ βουλάς ἀρχόντων· ἡ δέ βουλή τοῦ Κυρίου εἰς τόν αἰῶνα μένει... Μακάριον τό ἔθνος, οὗ ἐστι Κύριος ὁ Θεός αὐτοῦ, λαός, ὅν ἐξελέξατο εἰς κληρονομίαν ἑαυτῷ» (Ψαλμ. 32,10-12).

πηγή: Αναβάσεις

Ομιλία Ἀρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου : Ἡ ἐν Χριστῷ πνευματική ζωή ὡς βασική προϋπόθεση ὑπέρβασης τῆς κρίσεως

2012-01-15T13:12:00.001+02:00

(Ὁμιλία στό Πολεμικό Μουσεῖο Ἀθηνῶν, 14 Ἰανουαρίου 2012)

Σεβαστοί Πατέρες,

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν φέρει βαρέως τήν ἐκμηδένιση τῆς δημοκρατίας στήν Ἑλλάδα ἀπό τούς ἴδιους τούς κυβερνῆτες τῆς πατρίδος μας, συμφωνούσης ἐσχάτως, ὡς μή ὤφειλε, καί τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως καθώς καί ἄλλων κοινοβουλευτικῶν παραγόντων.

Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι βροντοφωνάζει ὁ ἑλληνικός λαός γιά τήν κατάργηση τῆς δημοκρατίας, τήν ἀπατηλή κατασκευή τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καί τήν ἐπιβολή της σέ ὅλα τά κοινωνικά στρώματα, ὡς καί τή μεθοδευόμενη ἐπικύρωση τῆς δανειακῆς σύμβασης ἀπό τήν πλειοψηφία τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοβουλίου.

Πρῶτος ὑπέγραψε ὁ πρωθυπουργός τῆς χώρας καί ὁ ὑπουργός Οἰκονομικῶν σ’ ἕνα δικηγορικό γραφεῖο τοῦ Λονδίνου μέ τούς τυράννους δανειστές μας. Ἀπό τότε ἡ πρώτη ἔγνοια τῶν κυβερνώντων μας εἶναι ὄχι τό συμφέρον τοῦ λαοῦ μας, ἀλλά μέ κάθε θυσία, πῶς θά εἴμαστε συνεπεῖς στίς δόσεις μας πρός τούς δανειστές.

Γιά νά εἴμαστε συνεπεῖς μειώνονται μισθοί καί συντάξεις, ἐπιβάλλονται ἀβάσταχτοι φόροι, περικόπτονται παροχές γιά τήν ὑγεία, τήν παιδεία, τήν ἄμυνα τῆς χώρας, ἀπολύονται ἐργαζόμενοι, σταδιακά παραλύει ὅλη ἡ δραστηριότητα σέ ὅλους τούς τομεῖς τῆς ζωῆς, ἐνῷ οἱ τηλεοπτικές ἐκπομπές εὐκαίρως ἀκαίρως τρομοκρατοῦν τούς ἀδελφούς μας γιά ἐπερχόμενα δεινά, δεινά πού κατασκευάζονται ἀπό τά γνωστά ἄγνωστα κέντρα τῆς νέας Τάξεως πραγμάτων.

Τά τηλεοπτικά κανάλια ἀναλαμβάνουν νά μεταφέρουν ἀπό τούς ἀρχιτέκτονες τῆς Νέας Ἐποχῆς τίς κατάλληλες πληροφορίες μέ τόν κατάλληλο τρόπο, γιά νά καταρρακωθεῖ ἡ ψυχολογία τῶν ἤδη φοβισμένων τηλεθεατῶν καί νά ἐξασθενήσει ὁλοσχερῶς ἡ βούλησή τους, ἡ δημιουργικότητά τους καί οἱ ἀποφάσεις τους.

Μετά ταῦτα ἀκυρώνονται οἱ δημοκρατικοί θεσμοί καί οἱ νόμοι, ὁ κοινωνικός ἱστός γίνεται διάτρητος ἀπό τήν κατάρρευση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους, πού μέ πολλούς ἀγῶνες, κόπους καί θυσίες εἶχε καταφέρει νά στήσει ὁ ἔντιμος ἑλληνικός λαός.

Ἀπορεῖ καί ἐξίσταται ὁ Ἕλληνας πολίτης κάθε φορά πού μαθαίνει ὅτι καί τά ἄλλα εὐρωπαϊκά κράτη ἔχουν χρέη, καί ὅμως δέν σφυροκοποῦνται, ὅπως ἀνελέητα σφυροκοπεῖται ἡ Ἑλλάδα.

Ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση δέν ἔχει πιά τίς δυνάμεις νά ἐφαρμόσει τούς θεσμούς πού μόνη της ἐδημιούργησε. Θεσμοθέτησε νόμους, βάσει τῶν ὁποίων δεσμεύεται, νά βοηθήσει ἕνα κράτος μέλος της πού ὑποφέρει ἀπό κάποια κρίση, μά κυρίως ὅταν κινδυνεύει ἡ ἐθνική του κυριαρχία. Σέ μᾶς ὄχι μόνο δέν δίνεται χείρα βοηθείας, ἀλλά καί παραδίδεται ἡ διακυβέρνηση τῆς χώρας στό Δ.Ν.Τ., στή μονομερῆ λήψη ἀποφάσεων ἀπό τά συμβούλια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καί τελικά στούς Γερμανούς κηδεμόνες, οἱ ὁποῖοι ἀσφαλῶς κόπτονται γιά τά συμφέροντα τῆς πατρίδος τους καί ὄχι γιά τά συμφέροντα τῆς χώρας μας.

Οἱ περισσότεροι τῶν Ἑλλήνων πιστεύουν ὅτι τούς ἐνοχλεῖ ἡ Ὀρθοδοξία μας καί ὁ διαφορετικός ἐν γένει τρόπος ζωῆς μας ἐπηρεασμένος ἀπό τήν ἁγία Ὀρθοδοξία. Ὁ θεοφώτιστος Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βελιγραδίου, πολυταλαντοῦχος, γνώστης ὅλων τῶν Εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν καί πολιτισμῶν, εἶχε διαγνώσει τή βαθειά διαφορά ἀνάμεσα στό φιλόθεο καί φιλάνθρωπο Ἑλληνορθόδοξο πολιτισμό μας καί στόν Εὐρωπαϊκό, πού ἀνέχθηκε στά σπλάγχνα του ἀκόμα καί τά στρατόπεδα συγκέντρωσης καί τά κρεματόρια.

Χαρακτηριστικά τονίζει τήν ἀξία τῶν θεανθρωπίνων πολιτισμῶν τῶν ὀρθοδόξων ἐθνῶν κρατῶν, σέ σχέση μέ τά αὐστηρῶς οὑμανιστικά κράτη ἄνευ τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως καί τῆς θείας Αὐτοῦ χάριτος. Διαβάζουμε ἀπό τό βιβλίο του «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί Οἰκουμενισμός» στίς σελ. 184-185 τά ἑξῆς:

«Εἰς τήν Δύσιν; Οὔτε γνωρίζουν τήν Ἐκκλησίαν, οὔτε γνωρίζουν τήν ὁδόν, οὔτε γνωρίζουν ἔξοδον ἀπο τά ἀδιέξοδα. Ἐκεῖ ὅλα ἔχουν βυθισθῇ εἰς τήν ψυχοφθόρον εἰδωλολατρίαν καί φιλαυτίαν, φιληδονίαν καί σαρκολατρίαν. Διά τοῦτο, Εὐρώπη ἴσον ἀναγέννησις τῆς εἰδωλολατρίας. Ψευδόχριστοι καί ψευδοθεοί ἔχουν πλημμυρίσει τήν Εὐρώπην καί ἀπό ἐκεῖ ἐξάγονται εἰς ὅλας τάς ἀγοράς τῆς Οἰκουμένης, ἔχοντες ὡς κύριον ἔργον των νά φονεύσουν τόν Θεόν καί τήν ψυχήν εἰς τόν ἄνθρωπον· καί οὕτω νά στερήσουν ἀπό τόν κόσμον τήν μοναδικήν ἐλπίδα καί αὐτήν ταύτην τήν δυνατότητα τῆς ἀληθινῆς κοινωνίας.

Γράφοντες ταῦτα, δέν γράφομεν τήν ἱστορίαν τῆς Εὐρώπης, τῶν ἀρετῶν καί τῶν ἐλαττωμάτων της, οὔτε τήν ἱστορίαν τῶν ψευδοεκκλησιῶν τῆς Εὐρώπης. Ἐκθέτομεν ἁπλῶς καί μόνον τήν ἐντελέχειαν τῆς ὀντολογίας των. Προσπαθοῦμεν νά εἰσδύσωμεν εἰς τόν πυρῆνα τῆς εὐρωπαϊκῆς ὑψηλοφροσύνης, εἰς τά δαιμονικά ὑπόγειά της, ἀπ’ ὅπου πηγάζουν αἱ ἀκάθαρτοι πηγαί της, τά ὕδατα τῶν ὁποίων δηλητηριάζουν τήν οἰκουμένην. Τοῦτο οὐδόλως εἶναι καταδίκη τῆς Εὐρώπης· εἶναι μόνον μία ἐκ βαθέων κραυγή καί ἐν προσευχῇ πρόκλησις εἰς τήν μοναδικήν ὁδόν τῆς σωτηρίας διά τῆς μετανοίας».

Διαφορά πίστεως, διαφορά ζωῆς. Μήπως γι'αυτό διωκόμαστε, ὑφιστάμεθα τά πάνδεινα καί πολυβολούμαστε;

Εἰδικότερα ἡ πατρίδα μας γιά ἀρκετούς αἰῶνες ὑπῆρξε ὑπόδειγμα ἔθνους ἀνθρωπιστικοῦ καί πολιτισμένου, μέσα στό ὁποῖο οἱ πολῖτες ἀπελάμβαναν τούς καρπούς τῆς συνεργασίας τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας μας, τῆς Νύμφης τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν κρατική ἐξουσία.

Τώρα μέσα στήν κρίση διαταράσσεται αὐτή ἡ ἀγαστή συνεργασία Ἐκκλησίας καί Πολιτείας. Τώρα πού μειώνεται ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας, ἀποθρασύνεται ἡ συμπεριφορά τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας μέ ὅλες τίς ἀντιλαϊκές ἐπιπλοκές πού ἤδη ἀναφέραμε. Πρωτοφανής ἐχθρική συμπεριφορά πρός τό λαό ἀπό αὐτούς πού ἔπρεπε νά εἶναι οἱ ὄντως προστάτες του.

Τό 1940 ὁ δικτάτορας Μεταξᾶς αὐτομάτως ἀπέβαλε τή δικτατορική του διοικητική τακτική, ταυτίστηκε μέ τό ἡρωϊκό φρόνημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ κατά τοῦ «Ἄξονα», συνεργάσθηκε, συναγωνίσθηκε μετά τοῦ λαοῦ καί τό θαῦμα ἔγινε. Οἱ Ἕλληνες πολέμησαν ἡρωϊκά καί ἀπό τότε ἔμεινε στήν ἱστορία αὐτῆς τῆς ἐποχῆς τό τοῦ Οὐίνστον Τσόρτσιλ, ὅτι «οἱ ἥρωες πολεμοῦν σάν Ἕλληνες».

Σήμερα οἱ «δημοκράτες» κυβερνῆτες μας ἑτοίμασαν πανδοχεῖο μόνιμης ἐξουσιαστικῆς φιλοξενίας στούς ἀπογόνους τῶν πρώην κατακτητῶν μας, πού θά ἁπλώσουν τά δίχτυα τῆς ἐξουσίας τους στά παιδιά μας, στά ἐγγόνια μας, στά δισέγγονά μας κ.ο.κ. Οἱ ἀπόγονοί μας θά ἀναγκαστοῦν νά μείνουν στά ἀποκαΐδια καί στίς στάχτες τῆς ἐκποίησης, πιό σωστά τοῦ ξεπουλήματος τῶν πάντων στούς δυνάστες τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Τίς τελευταῖες ἡμέρες μετά ἀπό κοινή συνέντευξη τύπου πού ἔδωσαν οἱ ὑφυπουργοί ἐσωτερικῶν κ. Κουκουλόπουλος καί διοικητικῆς μεταρρύθμισης καί ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης κ. Τζωρτζάκης ξαναπροκύπτει, ὅπως διαφαίνεται, ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη. Μετά ἀπό τή μεγάλη οἰνονομική ἀφαίμαξη, τά χαράτσια, τήν ἐξαγγελία ἐπιβολῆς νέων φόρων τύπου Ε.Τ.Α.Κ. καί τήν κατ’ ἐντολή τοῦ κράτους αὐτόματη αὐθαίρετη ἀνάληψη γιά ἀκούσια πληρωμή τῶν χαρατσιῶν ἀπό τόν τραπεζικό μας λογαριασμό, πῶς μποροῦμε νά διανοηθοῦμε νά παραλάβουμε τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη;

Τώρα πιά εἴμαστε ἀπόλυτα πεπεισμένοι, ὅτι ἡ λήψη καί ἡ χρήση της θά εἶναι γιά μᾶς ἡ φυλακή μας - ἠλεκτρονική φυλακή – καί ἐντός αὐτῆς ἁλυσσοδεμένοι χειροπόδαρα ἀπό τή Νέα Τάξη ἤ διάλυση πραγμάτων, τῆς Νέας Ἐποχῆς, γιά νά ἐπακολουθήσει τό χάραγμα ἤ σφράγισμα ἀφοῦ αὐτός θά εἶναι ὁ ὕστατος σκοπός, νά τσιπάρουν τούς πάντας.

Βέβαια θά πρέπει νά εἴμαστε ἀκριβεῖς, εἰλικρινεῖς, ἀληθινοί. Οἱ βαθιές ρίζες τῆς κρίσεως βρίσκονται μέσα μας, στίς ψυχές μας, στίς νοοτροπίες μας, στήν ἀλλοτριούμενη βούλησή μας, στή μή μετάνοιά μας. Δώσαμε καί δίνουμε χῶρο στό κακό, στό διάβολο. Ἀπό τό 1986 ἕως τό 2002 ἕξι ἑκατομμύρια ἐκτρώσεις βαρύνουν ἀναλογικά ὅλους μας, τίς καί τούς δράστες, τούς ἐπιστήμονες ἰατρούς πού πραγματοποιοῦν τό ἔγκλημα, τούς συνυπεύθυνους ἠθικά συγγενεῖς, καθώς καί ὅλους μας πού μέ ἔνοχη σιωπή ἀποδεχθήκαμε ἀκόμα καί νά νομιμοποιηθοῦν οἱ ἀμβλώσεις καί μάλιστα νά καλύπτονται τά ἔξοδά τους ἀπό τά ἀσφαλιστικά ταμεῖα.

Δώσαμε καί ἐξακολουθοῦμε νά δίνουμε χῶρο στούς σοδομιστές. Τό ἄμετρο θράσος τῶν ὀργανωμένων ὁμοφυλοφίλων μᾶς ἀφήνει ἐγκληματικά ἀδιάφορους μέ ἀποτέλεσμα νά ἐπηρεάζονται, νά διαφθείρονται οἱ νεώτεροι ἤ καί μεγαλύτεροι στήν ἡλικία, μέ τό σκεπτικό τῆς ἐπιλογῆς πολλαπλῶν ἐμπειριῶν. Μόνο ἐμεῖς οἱ ταπεινοί καί ἀνάξιοι πνευματικοί γνωρίζουμε τήν ἐνδόμυχη βαθειά δυστυχία πού καταπλακώνει τούς ἀνθρώπους αὐτούς λόγῳ τῆς σοβαρότητος τοῦ ἁμαρτήματος.

Αὐτές τίς ἡμέρες ἡ Ἑλληνική Κυβέρνηση προέβη ἀδίστακτα στήν κάλυψη τῶν σαδομαζοχιστῶν, παιδοφίλων, ἐπιδειξιομανῶν, τζογαδόρων, κλεπτομανῶν και πυρομανῶν. Ἀποῦσα ἐδῶ ἤ ἐπιβάλλουσα ὁδηγία ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση;

Ἐπίσης οἱ πρώιμες, καί ὄχι μόνο, προγαμιαῖες σεξουαλικές σχέσεις, οἱ ἐξωσυζυγικές, οἱ ἐλεύθερες συμβιώσεις, ἐκ τοῦ θλιβεροῦ ἀποτελέσματος μᾶς ἐπιβεβαιώνουν τή μιζέρια, τό ἀνικανοποίητο καί τήν ἀποτυχία αὐτῶν τῶν ἐπιλογῶν, πού στή γλῶσσα τῆς ἐκκλησίας τίς ὀνομάζουμε θανάσιμες ἁμαρτίες.

Τέλος ὁ πρότερος εὐδαιμονιστικός καί καταναλωτικός τρόπος ζωῆς μέ τά εὔκολα δάνεια, μέ τή συσσώρευση καί σπατάλη πολλῶν ἀγαθῶν, μέ τήν ἐπιλογή ρούχων τῆς πιό ὀνομαστῆς μάρκας, ἰσχυροποίησαν τίς ἀτομικές μας ἀπαιτήσεις καί μᾶς χώρισαν ἀντί νά μᾶς συνδέουν ἀπό τούς ἀδελφούς Μᾶς ἐγκλώβισαν στά τείχη τά ἀδιαπέραστα τῆς αὐτονομίας μας καί τῆς ἀσταθέστατης αὐτάρκειας.

Σεβαστοί Πατέρες καί ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ἐμεῖς ὡς Ἕλληνες καί ὡς χριστιανοί ἔχουμε μιά ὑπερένδοξη μακραίωνη ἱστορία ἀγώνων πνευματικῶν καί ἀγώνων ἐθνικῶν, ἀγώνων θεανθρωπίνων. Ἐφόσον τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Παναγίας Τριάδος, ὁ πρώην ἄσαρκος Λόγος, σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, ἐφόσον ὁ παντέλειος Θεός, ἔγινε καί τέλειος, πραγματικός ἄνθρωπος, καταξίωσε τήν ἀνθρώπινη φύση καί στό πρόσωπό Του συνεχριστοποίησε, θεανθρωποποίησε τόν πεσόντα ἄνθρωπο. Τοῦ μετέδωσε ὅλα τά χαρίσματά Του καί ἀπό εἰκόνα Του θέλησε καί μέ τό δικό του ἀγώνα ὁ ἄνθρωπος νά φθάσει στό καθ’ ὁμοίωσιν, νά γίνει καί αὐτός κατά χάριν θεός, νά γίνει μέ τή Χάρη Του τέλειος, καλύτερος καί ἀπό τήν ἀρχετυπική του δημιουργία, παντέλειος ἄνθρωπος.

Ἑπομένως προϋπόθεση γιά τήν αἰώνια ζωή εἶναι ἡ παροῦσα, πού κατά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἔχει μοναδική πιά ἀξία καί ὄχι τήν ἀπαξία πού τῆς ἀπέδιδαν καί τῆς ἀποδίδουν διάφορες φιλοσοφίες καί οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες. Ἐμεῖς λοιπόν οἱ Ὀρθόδοξοι δέν εἴμαστε μονοφυσῖτες. Ἐνδιαφερόμαστε καί γιά τήν παροῦσα ζωή, πού ἀποτελεῖ τό προοίμιο καί τήν προϋπόθεση τῆς αἰωνίας.

Οἱ ἅγιοι μάρτυρες ἐνδιαφέρονταν νά δώσουν τήν καλή ὁμολογία ἐδῶ ἐπί τῆς γῆς, πρῶτον γιά νά μήν ἐκλείψει ἡ θεανθρώπινη ποιότητα ἐπιγείου ζωῆς, ὅσο καί γιά νά σφυρηλατηθοῦν οἱ προϋποθέσεις εἰσόδου στήν αἰώνια ζωή τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

Ἡ θυσία τῶν ἁγίων μαρτύρων προκαλοῦσε τήν ἐγρήγορση τοῦ πνεύματος καί ἐξασφάλιζε τήν ὑψίστη μακαριότητα πού ἄρχιζε ἀπό ἐδῶ καί συνεχιζόταν στήν αἰώνια ζωή. Οἱ ἅγιοι μάρτυρες ἄντεχαν τά ποικίλα βασανιστήρια τῶν δικτατόρων αὐτοκρατόρων, ἐπειδή εἶχαν ἀποκτήσει βαθεῖα καρδία, ἐντός τῆς ὁποίας ἄνθιζε ὁ θεῖος ἔρωτας, πού ἡ ποιότητά του εἶχε ἀσύλληπτες προεκτάσεις αἰωνίου ζωῆς.

Ἀνάλογες ἐν Χριστῷ πνευματικές ἐμπειρίες εἶχαν καί οἱ ἀγωνιστές τοῦ ἔθνους μας.

Ὁ Κωνσταντῆς Κανάρης ἄναψε ἕνα κερί μπροστά στό εἰκόνισμα τῆς Παναγιᾶς καί χωρίς νά πεῖ κάτι, μονολόγησε μπροστά Της καί εἶπε στή Μεγαλόχαρη: Κωνσταντῆ, θά πεθάνεις! Ἡ ὑπέρβαση τῆς ζωούλας του καί ἡ Χάρη τῆς Παναγιας Μητέρας τόν ὕψωσε στή νίκη.

Ἄλλος λιγότερο καί ἄλλος περισσότερο διακρίνονταν γιά τήν ἐσώτατη ἀκμαία ἐν Χριστῷ πνευματική ἐμπειρία, πού τούς ἔδινε ἀντοχές καί θάρρος καί νίκες ἐναντίον τῶν ἐπιβούλων τῆς πατρίδος. Πῶς κατάφερναν νά νικήσουν ἕνας ἤ λίγοι τούς πολλούς καί νά τούς παραλύσουν μέ τά εὐτελῆ ὑλικά πολεμικά ὅπλα; Ἡ ψυχική καί σωματική θεοσθένεια, θεοδύναμη τούς ἔδινε ἀκατάβλητη ἀντίσταση, ὥστε νά ἐπιτυγχάνουν τήν προστασία τῆς πατρίδος.

Οἱ ἐθνικοί μας ἀγῶνες πάντοτε ἦταν ἀμυντικοί πρός ὑπεράσπιση τοῦ χώρου τῆς πατρώας γῆς καί ἐντεῦθεν τοῦ πολιτισμοῦ, τῶν ἑστιῶν καί βωμῶν, τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων καί κατά κορυφήν τοῦ διαμορφωθέντος Ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ μας. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας πολύ ἀγαποῦσαν τήν πατρίδα τους, ἐνδιαφέρονταν καί εὔχονταν δι αὐτήν.

Ὁ Μέγας Βασίλειος ἐπαινεῖ μέ ἐπιστολή του τόν Σωφρόνιο τόν Μάγιστρο, διότι εἶναι τόσον φιλότιμος, ὥστε «τήν Πατρίδα, στήν ὁποία μεγάλωσε καί ἀνετράφη, τήν τιμᾶ ἐξ ἴσου μέ τούς γονεῖς του» καί χαίρεται, διότι, στίς ἡμέρες πού εἶναι αὐτός ἄρχων «ἡ Πατρίδα μας πλούτισε, διότι ἄνδρας ἄξιος ἔχει ἀναλάβει τήν φροντίδα της».

Ὁ ἄγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός γράφων στό Σωφρόνιο τό Μάγιστρο, λέγει: «Εἶναι γνώρισμα τῶν εὐσεβῶν ἀνθρώπων νά τιμοῦν τή μητέρα τους. Ὅμως κάθε ἄνθρωπος ἔχει διαφορετική μητέρα. Κοινή μητέρα ὅλων εἶναι ἡ Πατρίδα» καί τόν ἐπαινεῖ διότι εἶναι ὁ κοινός προστάτης τῆς πατρίδος.

Ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διακηρύττει ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε γλυκύτερο ἀπό τήν Πατρίδα.

Γιαυτό καί ἐμεῖς σήμερα στήν Ἑστία Πατερικῶν μελετῶν ἀντιδροῦμε στήν ἀμείλικτη πολεμική κατά τοῦ μακραίωνος πολιτισμοῦ μας, τοῦ πλούτου πού ἐμπεριέχει ἡ πατρίδα μας, φυσικοῦ, ὀρυκτοῦ, ὑλικοῦ καί πνευματικοῦ, θύραθεν καί χριστιανικοῦ. Δέν διανοούμαστε νά μένουμε ἀδρανεῖς θεατές τῆς γενικευμένης κατεδάφισης τῆς χώρας μας καί τῆς ἐκποίησής της σέ τιμή εὐκαιρίας στούς οἱουσδήποτε.

Ἡ ἀποτεθησαυρισμένη ἐμπειρία τῶν ἁγίων Πατέρων, μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τῆς πίστεως καί τῶν ἡρώων τῆς πατρίδος μας μᾶς ἔχει διδάξει καί μᾶς ἔχει πείσει ὅτι, ἐάν ἐμεῖς κάνουμε τόν ἀγώνα μας, κάνουμε τό ἐφικτό, ἡ θεία παντοδυναμία τῆς Παναγίας Τριάδος μπορεῖ νά ἐπιτελέσει τό ἀσύλληπτο, τό ὑπερβατικό, τό ἀνθρωπίνως ἀνέφικτο, τό θαῦμα τῆς σωτηρίας αὐτῆς τῆς πατρίδος, αὐτῆς τῆς γῆς πού τόσα πνευματικά φῶτα χάρισε στούς ξένους.

Οἱ λαοί τῆς Εὐρώπης, οἱ ἀδελφοί Εὐρωπαῖοι θά παραδειγματισθοῦν, θά συγκινηθοῦν ἀπό τό ἔνθεο κατά τό δυνατόν παράδειγμα καί ὡς διά σπινθήρων φιλελευθερίας θά μπορέσουν καί αὐτοί νά διατηρήσουν ἀφ’ ἑνός τά καλά ἐπιτεύγματα τοῦ πολιτισμοῦ τους προτοῦ σαρωθοῦν ἀπό τή λαίλαπα τῆς Ν. Ἐποχῆς, ἀλλά καί νά ἀναπτύξουν ὅ,τι καλύτερο μποροῦν, ἀφυπνιζόμενοι ἀπό ὑγιῆ ἐπαναστατικά παραδείγματα.

Σεβαστοί Πατέρες καί ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ἡ παροῦσα ἡμερίδα εἶναι ἔκφραση πόνου γιά τήν πτώση μας. Πῶς ἀφήσαμε τά πράγματα νά φθάσουν σ’ αὐτό τό ἀδιέξοδο πού τώρα βρισκόμαστε! Πῶς τόσο καιρό κοιμώμαστε τόν ὕπνο τῆς ἔνοχης ἀδιαφορίας; Πῶς τώρα μετά ἀπό τό πρῶτο σόκ πού ὑπέστημεν δέν μποροῦμε νά ἀνακαλύψουμε τήν ἄκρη, τήν ἀρχή τοῦ κουβαριοῦ, πού μᾶς ἔχει ὅλους περικυκλώσει;

Οἱ γιατροί προτοῦ ἀποφασίσουν νά δώσουν στόν ἀσθενῆ τους κάποια θεραπεία, ἐνδιαφέρονται νά κάνουν τήν ὀρθή διάγνωση. Τά ἴδια φάρμακα δέν συνιστῶνται πάντοτε σέ ὅλους τούς πάσχοντας ἀπό τήν ἴδια ἀσθένεια. Δοκιμάζουν μέ διάφορα σχήματα θεραπευτικά, ἔχοντας καί ὁλόκληρη τήν εἰκόνα τοῦ ἀσθενοῦς, μέχρι νά καταλήξουν στό συγκεκριμένο σχῆμα, εἴτε πάλι ἐναλλάσσοντας θεραπεία. Σέ κάποιες μάλιστα ἀσθένειες προτείνουν θεραπεία ἐφόδου μέ διπλῆ δόση φαρμάκου.

Τώρα καί ἐμεῖς, κληρικοί καί λαϊκοί, χρειαζόμαστε θεραπεία ἐφόδου γιά νά ἀντιμετωπίσουμε τόν ὕψιστο κίνδυνο τῆς κρίσεως. Γιαυτό καί ἀπό τήν ἀρχή τῆς κρίσεως συστήσαμε τήν πρωϊνή προσευχή μέ τό κομποσχοίνι, ταπεινῶς πιστεύοντας ὅτι ὅλοι μας ὡς διωκόμενος Ἑλληνικός λαός χρειαζόμαστε ἄνωθεν καί ἀθρόα τή βοήθεια τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ.

Θεραπεία ἐφόδου συστήσαμε, παίρνοντας παράδειγμα ἀπό τούς ἁγίους μοναχούς καί τίς ἅγιες μοναχές πού ζοῦν ἀφιερωμένοι στόν Κύριο, ἀλλά καί παραλλήλως ἀσκοῦν τήν ἐν Χριστῷ φιλαδελφία. Φιλοξενία καί φιλαδελφία ἦταν πάντοτε τά πρῶτα διακονήματα τῶν μοναχῶν ὅλων τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ἕνα περιποιημένο ἁπλό κελάκι, μέ ἕνα κρεβάτι καί ἕνα πιάτο φαγητό ἤ καί περισσότερο εἶναι αὐτό τό αὐτονόητο γι’ αὐτούς. Ἐνδεικτικά ἡ μονή Βατοπαιδίου τοῦ Ἁγίου Ὅρους καθημερινά παρασκευάζει ἐκτός ἀπό τίς μερίδες τῶν ἑκατόν εἴκοσι μοναχῶν της κατά μέσον ὅρο ἄλλες ἑκατό ἤ διακόσιες μερίδες γιά τούς ἐπισκέπτες τῆς Μονῆς, πρᾶγμα πού ἐμεῖς οἱ ἐν τῷ κόσμῳ δέν ἔχουμε συνηθίσει νά κάνουμε. Σπανίως καί κατ’ ἐξαίρεση θέλουμε καί προσφέρουμε.

Οἱ μοναχοί θεσμικά καί μέσα στόν μοναχικό τους κανόνα, στό πρόγραμμά τους, ἔχουν ἐντάξει τή φιλοξενία τῶν ἐπισκεπτῶν, ἐπειδή τούς θεωροῦν ἐν Χριστῷ ἀδελφούς καί εἰκόνες Χριστοῦ γιαυτό καί τούς τιμοῦν ὅπως τίς ἅγιες Εἰκόνες. Παραλλήλως προσφέρεται καί ἡ ἐν Χριστῷ πνευματική φιλοξενία, γιατί ἡ πλειονότητα τῶν ἐπισκεπτῶν ζητοῦν πνευματική ἐνίσχυση διά τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως καί συμβουλές γιά τή σωστή καλλιέργεια τῆς Νοερᾶς προσευχῆς πού πολύ ἀναπαύει τήν ἀθάνατη ψυχή μας.

Τώρα ὁ π. Ἐφραίμ μετατέθηκε, προήχθη ἀπό τό κελλί τῆς Ἱερᾶς Μονῆς στό κελλί τῆς φυλακῆς τοῦ Κορυδαλλοῦ. Ὁ π. Παΐσιος ἔλεγε ὅτι ὁ ἄδολος ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ καί στήν κόλαση ἄν κατά λάθος πεταχθεῖ, μεταβάλλει καί τήν κόλαση σέ παράδεισο, γιατί τό ἔνδοθεν, λάμπον φῶς τοῦ Χριστοῦ καταυγάζει ὅλο τό γύρω περιβάλλον.

Ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι ἡ παροῦσα κατάσταση ἀντιμετωπίζεται μέ ἔκτακτα πνευματικά μέτρα, μέ ἐξέγερση πνευματική καί μέ ἀντίδραση λαϊκή καί προτείνουμε:

Ἀναλογιζόμενοι τό σοβαρό μερίδιο τῆς προσωπικῆς μας εὐθύνης καί τοῦ σκληροῦ πολέμου πού διεξάγεται ἀπό τούς δανειστές μας καί τούς δικούς μας κυβερνῆτες, αἰσθανόμαστε τόν ἔσχατο κίνδυνο πρωτοφανοῦς ἁλώσεως.

Ἀντί νά μαραίνεται ὅλη ἡ ψυχολογία μας ἀπό ἐλλείμματα πίστεως, πρώτη μας, αὐτόματη πνευματική κίνηση νά εἶναι ἡ προσευχή. Ἄν καταφέρουμε νά κυλήσει ἕνα δάκρυ μετανοίας ἀπό κάθε μάτι μας, θά ἀνακουφισθεῖ ἡ ψυχή μας. Ἄν οὔτε ἕνα δάκρυ δέν διαθέτουμε προσευχόμενοι, εὐκολότερος εἶναι ἕνας στεναγμός.

Ἕνας τελωνικός στεναγμός μέ προσευχή αὐτομεμψίας ἔγινε δεκτός ἀπό τόν Κύριο, ὅπως φαίνεται ὁλοκάθαρα στήν παραβολή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου. Μετά ἀπ’ ὅλα τά παραπάνω προσπαθοῦμε νά κρατᾶμε τό λογισμό μας ἀταλάντευτο στόν Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό κάτω ἀπό τά ὄμματα καί τή θεία πρόνοια τοῦ Ὁποίου διαδραματίζονται ὅλα τά τῆς Κρίσεως.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος, θέτει ὅλους μας μπροστά στίς εὐθῦνες μας γιά τήν κρίση πού διερχόμαστε. Ἕκαστος ἐξ ἡμῶν στή μέλλουσα Κρίση, ἐνώπιον τοῦ φιλανθρώπου καί ἀδεκάστου Κριτή θά δώσει λόγο γιά ὅσα πῆρε καί γιά ὅσα ἔδωσε ἤ ἔχασε κατά τή διάρκεια τῆς παρούσης κρίσεως.

Μιά ἀπόφαση γιά θεανθρωπινότερο τρόπον ζωῆς θά προστεθεῖ στίς προκλήσεις μας πρός τόν Ὕψιστο γιά νά ἐκδηλωθεῖ ἡ ἄμεση θεϊκή ἐπέμβαση καί οἱ πρῶτες βοήθειες. Εἶναι πιά καιρός, μέ τήν εὐλογημένη εὐκαιρία τῆς κρίσεως, νά ἀνοίξουμε τά μάτια μας καί τίς καρδιές μας στούς «πλησίον» μας, νά τούς δώσουμε τό τό ἀδελφικό καί χριστιανικό χέρι καί ἡ ἐν Χριστῷ ἐν θεωρίᾳ ἀδελφική ἀγάπη, νά γίνει ἁπτή καί καρδιακή πράξη.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας νά γίνει ἐδῶ καί τώρα Ὀρθοπραξία. Ἀδέλφός ὑπ’ ἀδελφοῦ βασταζόμενος ὡς πόλις ὀχυρά, λέγει ἡ Ἁγία Γραφή. Στήν Ἑστία Πατερικῶν μελετῶν φτάνουν περιστατικά ἀνθρώπων, πού χάνουν τό σπίτι τους μετά ἀπό πλειστηριασμό τῆς τράπεζας καί ἀπόφαση κατάσχεσης.

Δύο ἤ τρεῖς ἀπό ἐμᾶς πού ὁριακά μποροῦμε νά πληρώσουμε, ἀντί νά πληρώσουμε τά δικά μας χαράτσια, μποροῦμε νά προτείνουμε νά συνεννοηθοῦμε γιά τήν διακοπή τῆς κατάσχεσης καί νά ἀποτρέψουμε τήν ἔξωση οἰκογένειας ἀπό τό σπίτι τους.

Νά στείλουμε ὅλα τά παραστατικά στόν Ὑπουργό οἰκονομικῶν καί στήν Ἐφορία ζητώντας ἐξαίρεση τοῦ χρέους τους. Ἄν τούς ἔχει ἀπομείνει λίγη ἀνθρωπιά, μιά καί προέρχονται ἀπό δημοκρατικό κόμμα, μπορεῖ νά συγκινηθοῦν, νά προβληματισθοῦν καί νά κάνουν κάτι. Ὅλα αὐτά τά παραστατικά μερικῶν περιπτώσεων μποροῦμε νά τά κοινοποιήσουμε στό Εὐρωκοινοβούλιο, Μέρκελ, Ὀμπάμα κ.τ.λ. γιά νά ἔχουν δεῖγμα τῶν ἀντιδράσεων καί τῆς χριστιανικῆς Ἕλληνικῆς φιλαλληλίας.

Ὅσοι ἐκ τῶν ἀδελφῶν δέν ἔχουν ἐξομολογηθεῖ ποτέ τους, πρέπει νά προσέλθουν σ’ ἕνα πνευματικό, νά ἐξαγορευθοῦν ὅσα καταλαβαίνουν πώς βαραίνουν τήν ψυχή τους. Ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, ἐκ τῆς προσωπικῆς τους ἐμπειρίας θά κατανοήσουν πόση εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας. Μᾶς ἀνακουφίζει τήν ψυχή, μᾶς χαρίζει ἀντοχές καί δυνάμεις γιά νά ἀντιμετωπίζουμε τήν καθημερινότητα καί πέρα αὐτῆς νά ἔχουμε ἀπέραντες ἐλπίδες αἰωνίου ζωῆς.

Μά τι σχέση ἔχει, θά μοῦ πεῖτε, ἡ κρίση, τά χαράτσια, ἡ ἀνέχεια, μέ τήν ἱερά ἐξομολόγηση; Ὅπως ἀχώριστα ἑνωμένη εἶναι ἡ ψυχή μας μέ τό σῶμα μας, ἔτσι ἑνωμένα εἶναι καί τά θέματα τά βιοτικά μέ τά πνευματικά. Ἡ ἱερά ἐξομολόγηση φωτίζει τό νοῦ μας καί μᾶς βοηθάει νά παίρνουμε τίς καλύτερες ἀποφάσεις καί μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ να΄ἔχουμε ἀνάπαυση στήν ψυχή μας.

Ἄς μή ξεχνᾶμε ὅτι ὅλα τά πετεινά τρέφονται χωρίς νά ἔχουν ἄγχος καί ἀγωνία. Πρωί πρωΐ χαλᾶνε τόν κόσμο μέ τά τιτιβίσματά τους. Εἶναι μέσα στήν ἀρχετυπική δημιουργία τους, μέσα στό DNA τους νά τραγουδοῦν δοξολογικά πρός τόν Ὕψιστο καί νά διαλαλοῦν μέ ὅλο τό εἶναι τους ὅτι δέ νοιάζονται γιά τίποτα ἀφοῦ ἔχουν τέτοιας ἀπέραντης μεγαλωσύνης καί φροντίδας δημιουργό Θεό.

Καί ἐπιβεβαιώνει τήν ἀφρόντιδα κατάστασή τους καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὅταν λέγει: «ἐμβλέψατε εἰς τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδέ θερίζουσιν οὐδέ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας καί ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά·» (Ματθ. στ΄ 26). Νά μιά εὐκαιρία πέρα ἀπό τίς δικές μας προσπάθειες πέρα ἀπό τή δική μας λογική, πέρα ἀπό τήν εὐλογημένη ἀγωνιστικότητα, νά ἀφήνουμε περιθώρια στίς ἐπιλογές τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς. Πόσο ἀσφαλῶς καλύτερος θά ἦταν ὅλος ὁ κόσμος μας, ἴσως νά ἤγγιζε σέ ὀμορφιά, σέ ἀσφάλεια καί σέ ἀδελφικότητα τόν παράδεισο, ἄν διαθέταμε καί προσωπικά καί συνολικά αὐτή τήν ἐμπιστοσύνη στόν Πατέρα ἡμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Μᾶς δίδεται μιά ἄλλη ἐξαιρετική εὐκαιρία παραχωρημένη καί ἐπιτρεπόμενη ἀπό τή θεία δικαιοσύνη καί τή ἐσταυρωμένη καί ἀναστημένη ἀγάπη Του νά μάθουμε ἑκόντες ἄκοντες νά Τοῦ μιλᾶμε, νά Τόν ἐμπιστευόμαστε, νά συνεργαζόμαστε ὅπως θέλει καί ὁ Ἴδιος, μαζί Του.

Τό «Πάτερ ἡμῶν» πού εἶναι δική Του προσευχή γιά μᾶς πρός Αὐτόν καί ἡ συνοπτικότερη καί συντομότερη «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» ὅπως καί ἄν λέγονται καί ὁπουδήποτε καί ἀπό ὁποιονδήποτε καί ἄν ψιθυρίζονται, φτάνουν στά ὦτα τῆς μεγαλωσύνης Του καί τῆς ἀπέραντης ὡς ὠκεανοῦ Ἀγάπης Του.

Αὐτή ἡ εὐχή ἀλληλοπεριχωρούμενη μέ τήν ἀγάπη Του μπορεῖ νά προκαλέσει, λύσεις, ἀπαντήσεις, διεξόδους πού δέν μποροῦμε κἄν νά φαντασθοῦμε μέσα στήν ἄκρως στενάχωρη διαμορφούμενη καθημερινότητα. Ἡ εὐχή καί ἡ ἀγάπη μποροῦν νά ἐξυγιάνουν καί νά καθαρίσουν τίς ὀργισμένες ψυχές μας καί νά φθάσουν στούς κυβερνῆτες μας ὡς κύματα θαυματουργοῦ ἀγάπης.

Ἄν μεταβληθεῖ τό φθονερό μῖσος σέ ἄμισον μῖσος κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τό Σιναΐτη μπορεῖ νά φθάσει μυστικῷ τό τρόπῳ καί μέ μυστικές κινήσεις στούς «μεγάλους» τῆς γῆς καί νά ἀνατραποῦν τά χειρότερα καί νά ὑποψιασθοῦν ὅτι ὄντως ὁ Μεσσίας ἦλθε καί δέν ὑπάρχει λόγος νά ἀναστατώνουμε ἅπασαν τήν Οἰκουμένην γιά νά ἐγκαταστήσουμε τό δικό μας «Μεσσία» τό δικό μας παγκόσμιο κυβερνήτη.

Τέλος κάθε Κυριακή ἤ καθημερινές ὅταν βρισκόμαστε στή θεία Λειτουργία ἐκ βαθέων νά προσευχόμαστε νά μᾶς ἐλεήσει ὁ Θεός. Μαζί μέ τόν ἑαυτούλη μας νά βάζουμε στήν προσευχή μας, σάν νά εἶναι καί ἐκεῖνοι παρόντες, τούς γύρω μας, τούς δικούς μας ἀνθρώπους καί ὅσους μποροῦμε νά θυμηθοῦμε ἀπό αὐτούς πού ἔχουν ἀνάγκη καί μυστικῶς ζητοῦν τίς εὐχές μας, καθώς καί τούς τυράννους μας, γιά νά «μή στήσῃ Κύριος αὐτοῖς τήν ἀνομίαν ταύτην».

πηγή: Αναβάσεις

Ὁμιλία π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ μέ θέμα: «Ὁ Ἑλληνορθόδοξος πολιτισμός: Τό κινδυνευόμενο καί τό προκείμενο»

2012-01-15T12:55:00.002+02:00

Ὁμιλία π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ μέ θέμα: «Ὁ Ἑλληνορθόδοξος πολιτισμός: Τό κινδυνευόμενο καί τό προκείμενο»

Ἡ Ὁμιλία πραγματοποιήθηκε στήν Ἡμερίδα: «Τά αἴτια τῆς κρίσεως στήν Ἑλλάδα καί προτάσεις γιά τήν ὑπέρβασή της», στο Πολεμικό Μουσείο στὶς 14/1/12 υπό την αιγίδα της «Εστίας Πατερικών Μελετών».

πηγή : Αναβάσεις